1988 թ փետրվարի 19
Երևանում (Աբովյանից) էկոլոգիական հանրահավաք
1988 թ փետրվարի 20
Ազգային ազատագրական պայքարի սկիզբ, Արցախի ինքնորոշման իրավունքի միջոցով… (ազգովի պատրաստ չէինք)…
1990 թ մայիսի 20
ՀԽՍՀ գերագույն խորհրդի ընտրություն: Մասնակցում է ողջ ժողովուրդը: Կարգախոսը` ազատվել կոմունիստներից, ընտրվում է 95% ԳԽ կոմունիստներից: Հետագայում կոմունիստներերը կաշեփոխվում են և պաշտպանում են ՀՀՇ-ականներին, որոնք նույնպես կոմունիստ էին
1991 թ
ՀՀ նախագահի ընտրություն: Խամ ու անտեղյակ ժողովուրդը ընտրում է մեզ անհայտ, իրականում չճանաչված Լ.Տ.Պ-ին...
1995 թ հուլիս
ԱԺ և սահմանադրության ընտրություններ: Սկիզբ է դրվում ընտրությունները կեղծելով հասնել և պահպանել իշխանությունը: Ստիպում են ընդունել չնդունված սահմանադրությունը
1996 թ
ՀՀ նախագահի ընտրություն: Կարգախոսը` ազատվել Լ.Տ.Պ-ից: Ժողովուրդը ստիպված ընդունում է Վ.Մանուկյանին, իսկ վարչապարատը (տվյալ պահին Վ.Սարգսյան, Վ.Սիրադեղյան, Ս.Սարգսյան) իր կեղծիքներով հաստատում է Լ.Տ.Պ-ին և առաջ քաշում “մեր դեմ խաղ չկա”
1998 թ փետրվարի 3
Կեղծիքներով «ընտրված» Լ.Տ.Պ-ը չորսի ճնշման տակ հրաժարական է տալիս
1998 թ մարտ
Ժողովրդին անճանաչ Ռ.Ք. (խաղտելով չնդունված սահմանադրությունը) պետական կեղծող մեքենայի օգնությամբ ձայները խլում է Կ.Դ-ից և Հայաստանում հաստատում է վախի մթնոլորտ, որը հետագայում պետք է դառնա երկրի ճորտացման ու ստրկացման նախապայմանը, մեկ ընդ միշտ ջարդելով 1988թ հավատի ու պայքարի ազատ ու անկախ ապրելու հիասքանչ զարթոնքը
1997 թ հոկտեմբերի 27
Սեփական ձեռքերով երկրի գլխատում: ԱԺ-ի սպանդի մասին է խոսքը
2003 թ փետրվար
Կրկնվում է 1998թ ՀՀ նախագահի ընտրության մեթոդները, ավելացնելով ստորաքարշությունը, ծախվելը, դավաճանելը, որոնք տիպիկ ճորտատիրական կարգերի երևույթներ են, որոնց հիմքերը դրվել 1996-98թթ ընտրությունների ժամանակ
2005 թ նորյեմբերի 27
Հայաստանում հիմք է դրվում մի նոր արտասովոր երևույթի` հոգիների ընտրություն... Ժողովուրդը բացարձակ բոյկոտում է սահմանադրության նախագծի ընդունումը (այս բոյկոտը ուզում էին սեփականաշնորհել վայ ընդիմադիրները): Թվանկարչությունը դառնում է մրցակցություն տեղամասային ընտրական հանձնաժողովների անդամների համար... Անդամներ, որ ցանկացած պահի պատրաստ են ծախվելու...
2007 թ մայիս
ԱԺ-ի ընտրություններում արդեն գործում է ճորտատիրական կարգը... «Տերերը» կարգադրում են, ճորտերը նկարում... Շարունակվում է խորանալ նկարչությունը... Վկա` ժառանգության հայտնվելը ԱԺ-ում
2008 թ փետրվար
ՈՒղիղ 20 տարի անց Հայաստանում իշխում է ճորտատիրությունը Եվրոպական դեմոկրատիայի շղարշով պատված... Այս ընտրությունը վերջնականապես ապացուցեց, որ կուսակցությունները աղբանոցի պիտանի ապրանք են, իսկ ժողովուրդը, այստեղ խալխը, (Հ.Թումանյան) հասել է իր «չակերտավոր նպատակին» ստրուկի ու ճորտի կարգավիճակին... Ազատ չծնվածը չի կարող ազատ ապրել: Մի փոր հաց տուր տեր, այնուհետև ինչ ուզում ես ինձ հետ արա... Վայ քեզ ազգ, վայ քեզ Գ.Նժդեհ, վայ քեզ Ջիվանի, վայ քեզ Րաֆֆի, վայ քեզ Մեծն Հ.Թումանյան...


Հ.Գ. Բա ուր մնացին պետակաշինությունը, բա ուր մնացին ազգային նպատակները: Դուք երբևիցե տեսել եք ստրուկներով և ճորտերով մեծ նպատակներ իրականանան:

2003թ. Հունիսին անկախ Հայաստանը բաժանելով 4 մասի` նախագահ, ՀՀԿ, ՕԵԿ, ՀՅԴ, յուրաքանչյուր մաս կամ թիմ մյուսներին վախեցնում էր, թե եթե իր ասածով չլինի իրենք կդառնան ընդդիմություն:

Առաջինը այսպիսի հայտարարություն արեց վարչապետը, պատասխանելով այն հարցին.»Եթե ձեզ ազատեն վարչապետի պաշտոնից, ինչ կանեք», անմիջապես պատասխան.»Ոչ ավել, ոչ պակաս, կդառնամ ընդդիմություն»: Իհարկե նրան չհանեցին և դա եղավ միայն հայտարարություն: 2006թ. ՕԵԿ-ը դուրս եկավ կոոլիցիայից և իրեն հայտարարեց ընդդիմություն:

Եվ ահա հերթը ՀՅԴ-ն է, որտեղ Ա.Ռոստոմյանի հայտարարում է, թե, եթե այսպես կոչված Ղարաբաղի հարցը ըստ իրենց սցենարի չլուծվի, իրենք կդառնան ընդդիմություն... Դե այսպես էլ ապրում ենք, այսպես էլ երկիր կառուցում:

Հարգարժան դաշնակներ, սիրելի ընկերներ, այն որ բանտերից դուրս գալու համար սատարեցիք Ռ.Ք.-ին, դուք չգիտեիք, որ Ղարաբաղի հարցի խաղաղ կարգավորումը արհեստածին է և մենք այն ճիշտ լուծման ուղու վրա չէինք դրել դեռևս 1994թ հետո: Դուք չէիք տեսնում Ղարաբաղի դատարկումը և ազատագրված տարածքների անապատացումը: Դուք չէիք տեսնում, որ Ղարաբաղը, որպես հակամարտող կողմ դուրս է մնում գործընթացից... Դուք կույր էիք, չէիք տեսնում, որ այս մարդկանց նպատակը սեփական ժողովրդին թալանելը և ստրկացնելն է, թե կուրորեն հետևելով նրան, Ռ.Ք.-ին, երկիրը հասցրել եք վտանգավոր գծին և հիմա նոր եք գլխի ընկել: ԱՄՆ-ի ներկայացուցիչների հայտարարություններին գրկաբաց համաձայն հայոց այրերը /նախագահ, վարչապետ, ԱԺ նախագահ, ԱԳ նախարար, Պ նախարար և այսպես կոչված իրենց քաղաքական գործիչներ հորջորջող բազմաթիվ այրեր/ համաձայն են և տարածքների վերադարձին և որի պատճառ հետևանքային կապով Ղարաբաղի կորստին...

Ընկեր դաշնակներ եթե միայն այսօր է ձեզ անհանգստացնում ձեր և մեր ընկերների հոգիները, դուք 8 տարի այդ հոգիներին այնպիսի ցավ եք պատճառել, որ նրանք վերևից ձեզ չեն ների... Դուք նպաստել և աջակցել եք այս վիճակին Հայրենիքը հասցնելուն... Եթե ընդդիմադիր էլ դառնաք դուք և ձեր վերընշված ընկերները միևնույն է պատասխան եք տալու ազգին:

Թե չէ ինչ է ստացվում` երկիրը թալանում, իբրև թե ղեկավարում, պետությունը մեկուսացնում, արտագաղթը շատացնում, ժողովրդին հասցնում կրիտիկական վիճակի և հանկարծ հիշում, որ 8 տարի սխալվել ենք: Ասել ենք մի բան, կատարել մեկ այլ, կամ լրիվ հակառակ բան... Բա եղավ, այս ինչ զղջում է, ուր եք լքում նավը...

30 նոյեմբեր 2006թ.

Նորից հայի ետին կամ հետին խելքից ենք խոսում, բոլոր ազգերից առաջինը իմանալով, որ հողը պատկանում է հողի վրա ապրողներին և արարողներին, մենք հայտնագորցեցինք “որտեղ հաց այնտեղ կաց” ազգակործան թևավոր խոսքը, որով և առաջնորդվում ենք առ այսօր, և աստված չտա թե շարունակենք…

Երբ հեռավոր 1988թ. փետրվարին սկսեց մեր նորօրյա ազգային ազատագրական պայքարը, մենք առաջարկում էինք, որ Արցախցիները վերադառնան հայրենիք, սպասելով ԽՍՀՄ-ի փլուզմանը և պաշտպան կանգնեն մեր և իրենց հայրենիքին: Առաջինը կատարվեց` փլուզվեց ԽՍՀՄ-ը: Մենք ընտրեցինք ճիշտ ճանապարհ` զենքով ազատեցինք մեր պատմական հայրենիքի մի մասը, ավելի մեծ կտորները թողնելով թաթար-թուրքերին` Նախիջևան, լեռնային Արցախի հյուսիսային մասը և այլն:

Կոտորածից մազապուրծ Արցախցիները, այո Արցախցիները, քանի որ և Բաքվում և Սումգաիթում և Կիրովաբադի ենթաշրջանում ու Արցախի հարակից ադրբեջանական շրջանների բնակիչները հիմնականում Արցախցինեև էին, որոնք շուրջ 500.000 մարդ էին Արցախ վերադառնալու փոխարեն, ցրվեցին աշխարհով մեկ, դառնալով օտար երկների ճորտեր: 1994թ. մեր սուրը փառքով առկախեցինք, թշնամուն ժամանակ տալով ուշքի գալու… Իսկ մենք փոխանակ վերաբնակեցնելու Արցախը և ազատագրված տարածքները, սկսեցինք Երևանում տներ գնել, այսօր բոլոր Արցախցիները, հատկապես Ստեփանակերտցիները Երևանում ունեն բնակարան¬ներ: Հետագահում նրանք ինչն են պաշտպանելու ինձ համար հասկանալի չի:

Վերաբնակեցումը պետք է և պետք է կատարվի պետության ջանքերով: Վերաբնակեցման մեկ տասնյակից ավել ճանապարհ կա: Վերաբնակեցման փոխարեն 1994թ. հետո հայոց իշխանությունը Արցախի հարցը սեփական ժողովրդի գլխին դարձրեց Դամակոսյան սուր, իսկ ինքը զբաղվեց ալան թալանով, առ այսօր և հիմա: Երբ արդեն կանգնած ենք փաստերի առաջ, սկսել ենք հիշել, որ 500.000 հայ փախստականներ ադրբեջանից ունեն և հողի, և գույքի, և ապրելու պահանջ, միջազգային բոլոր օրենքներով: Լավ է, որ գոնե հիշել ենք այդ մասին, տեսնենք ինչպես կշարժվենք…

Ետ վերադարձեք Արցախ, առաջին հերթին առաջին մեծության “աստղերը” (նախագահ, երկու պաշտպանության նախարարներ, ԱԺ նախգահ ձեր ողջ շրջապատով): Հետո ձեր “մեծի” իրավունքով հրավիրեք ձեր բարեկամ հարազատներին, նրանց խնամիներին, աշխարհով մեկ թափառող արցախցիներին և կտեսնենք, թե հարցը ինչքան հանգիստ ու բարի լուծում կստանա…

Քյավառ Ռազ

Մինսկի խմբի համանախագահների հայտարարությունը ԵԱՀԿ մշտական խորհուրդին իսկական մարտահրավեր է հայ ժողովրդին, ամբողջ հայությանը:

Հայտարարությունում պարզ շարադրված են.
=նախ իրենց երեվակայությունների սպառվելու մասին փաստը (ինքնախոստովա¬նանք, որ այսքան ժամանակ նրանք զբացված են եղել ոչ թե կոնկրետ գործունեություններով, այլ օդից երևակայել են իրենց բառերը)
-երկրորդը, որ նրանք չեն հավատում լրացուցիչ այլ ընտրանքային տարբերակի…
-երրորդը` վերջին հաշվով երկու կողմերն ել պատասխանատվություն են կրում պատերազմի և խաղաղության համար…

Եվ ահա 12 տարի անց մեզ ննջեցնողները, առաջին հերթին մեր երկրի ղեկավարները իրենց կոմպլիմենտար քաղաքականությամբ, երկրորդ հերթին այսպես կոչված մինսկի խմբը լվանում են իրենց ձեռքերը և մեզ հայ ժողովրդին (ժողովուրդ ասելով ես նկատի ունեմ միայն այն մասային, որը զբաղված չի երկրի բյուրոկրատ ապարատում) թողնում է ընտրության առաջ կամ պատերազմական կամ խաղաղության…

Ես լինելով իմ նշված ժողովրդի մեկ հատիկը առաջարկում եմ իմ հայ ժողովրդին, նշում եմ ժողովրդին և ոչ թե կուսակցություններին ու հասարակական կազմակեր¬պու¬թյուններին, որոնք մեր ազգի միասնականության և համախմբման թշնամիներն ու երկպառակտողներն են, ստեղծել դիմադրության խորհուրդ վերը նշված հայտարարության դեմ, միաժամանակ դուս գալ հրապարակ առնվազն 500,000 մարդ: Առաջին հերթին աշխարհին ասել ոչ, այսինքն մենք համաձայն չենք այդ վայ լուծմանը, երկրորդը` պահանջենք ղեկավարության հրաժարականը: Երրորդը` ստեղծենք ազգընտիր ղեկավարություն նրան տալով մանդատ ոչ մի զիջումի, մենք մերը զիջել ենք 1994 թվականից, մենք ունենք դեռ շատ ստանալիք և ոչ թե զիջելու որևէ բան… Հույսներս դնենք միայն մեզ վրա և մեր համախմբվածության վրա:

Համաձայնվողներին խնդրում եմ արձագանքեք: Մեր հույսը մեր վրա պիտի դնենք, մեկ անգամ էլ համախմբվենք…

Քյավառ Ռազ

Մոտ 12 հազար տարվա պատմություն ունեցող հայերս առ այսօր` 2006թ., պրպտում ենք մեր պետության կառուցման հայկական մոդելը: Եվ ինչպես ցույց է տալիս վերջին 15 տարվա մեր պատմությունը, մենք ճիշտ ճանապարհի վրա չենք: Մենք միշտ ցանկանում ենք նոր հեծանիվ ստեղծել այն պայմաններում, որ աշխարհի շատ ժողովուրդներ այն կատարելագործում են և ոչ թե ստեղծում:
Պատմական ճշմարտություն է այն փաստը, որ հողը պատկանում է նրան, ով նրա վրա բնակվում է: Ինչ է ստացվում մեզ մոտ: Վերջի 15 տարում հայրենիքը լքել են շուրջ մեկ միլիոնից ավել հայեր: Այս այն պայմաններում, երբ մենք ազատել ենք շուրջ 8 հազար քառակուսի կիլոմետր պատմական հայկական տարածք, որը համարյա թե անմարդաբնակ է (չհաշված ԼՂՀ 120000, որի իսկությանը ես շատ կասկածում եմ): Հայերը իրենց պետություն չունենալու փաստի մեղքը միշտ գցում են ուրիշների վրա, այն պայմանում, որ իրական մեղավորը հենց իրենք են: Այս աքսիոման ապացուցման կարիք չունի:

Ոչ մեկից չես լսի, որ ես կամ մենք ենք մեղավոր, անպայման կգտնենք մեկ ուրիշին մեղքը նրա վրա գցելու համար: Չկա հայամետ քաղակականություն, այսինքն հույստ միայն քեզ վրա դնելու և արտաքին հանգամանքներից օգտվելով, ստեղծել կամ կառուցել սեփական պետությունը և ոչ թե լինել պարսկամետ, բյուզանդամետ, հռոմեամետ, թուրքամետ, ռուսամետ, եվրոպամետ, ամերիկամետ (վերջին երկուսն էլ նոր կրակ են):

Ինչպես տեսնում ենք հայերը բաժանված են տարբեր մետությունների և ոչ թե հայամետության, այսինքն, որ առաջին պլանում լինի մեր համահավաք ուժը և նրա շնորհիվ ապրել աշխարհի հետ:

Այդ ինչու հայերը փնովում են սիոնիզմը, որը ընդամենը հրեա ժողովրդի պետության ստեղծելու սիմվոլն է, այսինքն նրանք իրենց ազգին, որը մեզ պես ցրված է աշխարհում, առաջարկում են գալ Սիոն լեռան շուրջ ապրելու:
Այդ ինչու մենք չենք առաջարկում աշխարհասփյուռ հայերին վերադառնալ և ապրել Արարատ լեռան շուրջ և անունը դնել արարատիզմ… Թե պարտադիր է միայն քննադատել այլ ազգերին, սեփական անկարողությունը ծածկելու համար:
Հայոց պետության ամրապնդման, նրա զարգացման և անվտանգության ապահովման, պատմական հայրենիքի վերականգման հիմանակն և պարտադիր պայմանն է հայադարձությունը դեպի հայրենիք...

Իսկ ինչ ասենք ազգակործան կուսակցությունների մասին (ուժեղները պնդում են բաժանիր, որ տիրես, այս ճշմարտությունը Հայաստանի ղեկավարությունը կիրառում է սեփական երկրի վրա և նրան տանում կործանում), որոնց լիդերները բացի անձնական ամբիցիաների, եսասիրության, ընչաքաղցության բավարարումից, երիտասառդությանը անարժանապատիվ ապրելու, սողալու, քծնելու դասեր տալուց ինչ օգուտ են բերել մեր ազգին: Դեռ փառք աստծո, որ վերջին տարիներին երկիրը բաժանել են 4 մասի: Բա եթե հանկարծ բաժանվի բոլոր կուսակցությունների միչև, այսինք մոտ 70 տեղ... Դե այսպես պետություն ոնց կառուցենք...

Չեմ հիշում, որ ալիքով և ինչ հաղորդում եր, լսում եմ ԱԺ փոխխոսնակ Տ.Թորոսյանի ձայնը: Ուշադրությունս լարում եմ այն պահին, երբ նա պարզաբանում է Հայաստանի դեսպաններին, թե դեսպանատների աշխատակիցներին մաքսային տուրքից ազատելու օրենքում փոփոխություններ կատարելը: Ակամայից մի քանի հարց է առաջանում:
Առաջինը. մեր դեսպանները և դեսպանատան աշխատակիցները իրենց աշխատավարձը ստանում են Հայաստանի բյուջջեից և համարվում են մեր չինովնիկները, որոնք մեր օրենքի համաձայն իրավունք չունեն զբաղվելու այլ գործունեությամբ, հատկապես բիզնեսով: Ինձ համար և ընդհանրապես հասարակության համար, որը բյուջջե ստեղծողն է, պարզ չի, թե մեր դեսպանները նախ ինչով են զբաղվում դրսում /չար լեզուները ասում են, որ նարանք զաբղված են իրենց հայրենակիցներին /ՀՀ քաղաքակիցներին/ թղթեր վաճառելով կամ ծննդական վկայականներ վավերացնելով/: Այսքանից հետո, իրենց ծառայությունն ավարտելուց հետո դեսպանը մնում է տվյալ երկրում, օրինակ ՌԴ դեսպան, Ս.Սահակյանը և այլն, և այլն: Ըստ մեզ, նման փաստ աշխարհը չունի:
Երկրորդը` այդ չնչին աշխատավարձով մեր դեսպանները, այդ ինչպե՞ս են գոյատևում և մի բան էլ ավել`անշարժ գույք և շրջանառու միջոցներ են ձեռք բերում, որը տեղափոխելով Հայաստան, պետք է ազատվեն մաքսային վճարից: Այն դեպքում, երբ 1990 թվականից հայրենիքից փախած, կամ լքած, կամ աշխատանք ճարելու հույսով, կամ ժամանակավոր մեկնած հայերը, ազգային բյուջջեին մասհանում կատարղղ այդ մարդիկ, հայրենիքում իրենց ընտանիքների գոյությունը ապահովելու համար դառը քրտինքով վաստակած այդ գումարից վերադառնալիս պետք է վճարեն մաքսային վճար մի փոքր ճամպրուկի համար:
Փոխխոսնակը մեր դեսպաններին համեմատում է աշխարհի հզոր պետությունների դեսպանների հետ, որոնց միայն աշխատավարձը երևի թե հարյուրապատիկ ավել է մեր դեսպանների աշխատավարձից: Նա ուզում է հավասարության նշան դնել մաքսատուրքից ազատելու օրենքում:
Ելույթից առաջ և հետո գեթ մեկ անգամ մտածել է պետք, թե այս երկիրը ձեր այդ քսան հազար չինովնիկների համար չի, որ բոլոր տիպի օրենքները ոտնահարեք, ոտնահարեք նաև բարոյականությունը և ձեզ ու ձեր նմաններին անընդհատ արտոնություններ ապահովեք, չքավոր հայ ժողովրդի, դրսի օգնություններով ապրող ժողովրդի հաշվին:

Ճիշտն ասած, երբ Ձեզ նշանակեցին <<Հայաստան հիմնադրամի>> գործադիր տնօրեն, ես մնացի զարմացած, թե ինչպես ընդդիմադիր գործչին նշանակում են տվյալ պաշտոնին, քանի որ այնտեղ պահվում էր անկախ հանրապետության բոլոր ժամանակների ղեկավարների չարաշահումների փաստը: Ես ինքս, իմ ողջ գիտակից կյանքը նվիրել եմ կենտրոնամետ անկախ Հայաստանի ստեղծման գործին: Այսինքն, մենք մեր հույսը առաջին հերթին պետք է դնենք միայն մեզ վրա և հետո նոր օգտվենք ժամանակի և դիվանագիտական ճանապարհով հայանպաստ գործունեությունից: Այս ճանապարհի հիմնաքարերից մեկը տեսնում եմ հենց համահայկական հիմնադրամի ստեղծումը, և նրա ամեն մի լումայի բաց ու թափանցիկ ծախսումը…
Ի ուրախություն ինձ այն ստեղծվեց և համայն հայությունը սկսեց իր ներդրումը` յուրաքանչյուրն իր ունեցածի չափով: Կարճ ժամանակ անց ինձ համար պարզ դարձավ, որ հիմնադրամը ծախսվում էր ոչ նպատակային և այն դարձել է ղեկավարող <<թայֆայի>> ամենամեծ ֆինանսավորման աղբյուրը…ընդհուպ անձնական տների կառուցման և իրենց հաճույքների համար աշխարհապտույտ թափառումների համար: Կրկնեմ, որ ինձ համար պարզ էր, բաըց ես չունեի փաստացի տվյալներ…
Եվ ահա եկավ Ձեր հրաժարականի լուրը և ես, նորից մտորելով, գտա, որ իրականում Դուք ազնիվ հայ եք և չեք կարողացել համագործակցել հակաազգային ուժերի հետ: Ինչպես Դուք եք նշում, Ձեզ մաքրության փոխարեն առաջարկվում էին կեղտոտ ու կեղծիք գործեր, թափանցիկության տեղը` մութ գործարքներ, ազգային ծրագրի դիմաց` անձնական շահամոլություն…Կրկնում եմ, որ Ձեր ասածներն ինձ համար հասկանալի և ընդունելի է: Ես այն ժամանակ էլ չեմ կասկածել, որ Ձեր հրաժարականը կախված է եղել հենց այս պատճառներից: Բաըց ես Ձեզ մեղադրում եմ այն բանի համար, որ դուք լիովին ուսումնասիրելով և անձամբ համոզվելով հայ չքավոր մարդու ներդրած վերջին լումայի ոչ նպատակային ծախսված լինելու փաստում, այդ տվյալները ինչու՞ չհանձնեցիք համայն հայության քննարկմանը: Նույնը կատարում եք այսօր, չգիտեմ ում հարցերին սրտաճմլիկ պատասխաններ տալով: Մենք Ձեզանից լավ գիտենք, որ մեր տված և փողը, և ոսկին չեն ծառայում իր նպատակին: Բայց մենք չունենք այդ փաստերը ստուգելու հնարավորություն, իսկ դա ձեզ ընձեռնվեց, և Դուք բավարարվեցիք միայն հրաժարականով: Այսօր էլ ուշ չի այդ փաստերը հրապարակել: Եթե չեք հրապարակում, ապա Ձեր արցունքները կեղծ են:

“Տեղահանում են”, “կոտորում են”, “բռնաբարում են” - 1100թ-ից սկսցած հայ ժողովրդին լուսաբացին կամ երեկոյան հասած լուրերն են...
2005թ դեկտեմբեր – Ջուղայի գերեզմանատանը ավերել են վերջին 4000 խաչքարերը, որի հեղինակներն են այդպես էլ մարդ չդարձած 21-րդ դար մտած թուրքերը:

Այս լուրը հաղորդեցին հայկական լրատվամիջոցները: Ինչպես լռել էինք նախկինում, նույն Ջուղայի 5000 խաչքարերը երկրի երեսից ջնջելու փաստի առթիվ, այպես էլ այսօր ենք լռում...

Հայոց իշխանություններ, նոյեմբերի 27-ին ձեր հրատարակած թվերով իբրև փաստ արձանագրվեց, որ մեկ ու կես միլիոն մարդ ձայն է տվել իրենց ապրելու իրավունքին`սահմանադրության փոփոխությանը: Այդ իրավունքը ոտնահարված է: Այդ ինչու՞ այդ մարդկաց փողոց չեք հանում, որպեսզի ձեր կողմից հորջհորջված քաղաքակիրթ աշխարհին ահազանգեք: Ինչպե՞ս եք պատկերացնում պետություն կամ ազգ ու ժողովուրդ ղեկավարելը. որ դուք կուշտ ու հարուստ լինեք, թող պետությունը իր պատմությունով վերանա, հա՞...

Ամպագոռգոռ ընդիմություն, համոզում եք, որ ժողովուրդը ձայն չի տվել (միանգամայն համաձայն եմ): Դե այդ իսկ ժողովրդին հանեք հանուն հայ ժողովրդի պետականության պաշտմանության: Հանեք, քաղաքակիրթ ազգերին զգուշացնելու համար: Ասեք, եթե 21-րդ դարում այդ վայրագները շարունակում են աշխարհի երեսից վերացնել հայոց պետականության սիմվոլները, մենք հայտարարում ենք նմանատիպ վերաբերմունք այդ վայրագների նկապմամբ...

Հայ ժողովրդի “փրկիչ” կուսակցություններ, հասարակական կազամակերպություններ, ի՞նչ է դուք ստեղծվել եք միայն նրա համար, որ յուրաքանչյուրդ բզկտի ազգին ու նրանից խլի իր բաժինը կամ համաշխարհային օգնություններից փախցնի իր բաժինը: Միևչև օրս ձեր գործողւթյունները ապացուցել են վերընշված փաստը: Եթե դուք ձեր 30.000-ից մինչև հինգ հոգանոց անդամներին ոտքի չհանեք թմբրի մեջ գտնվող, ամեն ինչի նկատմամբ անտարբեր ազգին, նշանակում է դուք բամբասողներ եք...

Հայաստանի անտառաճանաչ ԱԺ (իհարկե, ներողություն բանիմացներից), եթե դուք այս պահին չցուցաբերեք մեր կամքի արտաբերում, այսինք ընտրողների համաժողովրդական ցասումի բարձրացման գործը, ուրեմն պետք է հեռանաք: Դուք պարտավոր եք ԱԺ ամբիոնից դիմել ժողովրդին. “Հանուն մեր պետականության ոտքի բարձրացեք, սա աթոռափոխության համար չի”...

Քաղաքակիրթ աշխարհ, եթե 2006թ. Ղարաբաղի հարցի լուծման տարի եք համարում, թե ինչ ելքով միայն դուք և մեր իշխանությունները գիտեք, հիմա բացեք ձեր աչքերը և պատկերացրեք. եթե մենք Ղարաբաղը թողնենք Ադրբեջանի կազմում, ապա ի՞նչ ապագա է սպասում նրան...

Ամբողջ հայ ժողովրդին - եթե մեր անկախությունը և պետության հարատևումը թանկ է ամեն մի հայի, խնդրում եմ այս պայքարի մասնակիցը լինել, սա աթոռակռիվ չի...

Հայոց եկեղեցուն – ընդունել և ապրում ենք “մի արա ուրիշին այն, ինչը չես ուզենա անեն քեզ” սկզբունքով...Խնդրում եմ ասեք, այս վայրագների հետ ինչպե՞ս վարվենք...

15.12.2005

Մենք հայերս արդեն 90 տարի աշխարհից պահանջում ենք ճանաչել հայոց ցեղասպանությունը և պատժել այդ ոճրագործությունը նախագծող և իրականացնողներին, այսինք օսմանյան թուրքային իր ղեկավարներով: Ես, որպես հայ մարդ, ևս միշտ կողմ եմ և պահանջում եմ իմ ազգի նկատմամբ կիրառված ցեղասպանության ճանաչումը համաշխարհային հասարակության կողմից և հատուցել մեզ ֆինանսական և տնտեսական հետևանքների համար, ի հարկե առաջին հերթին պատմական Հայաստանի հողերի վերադարձը իր դարավոր տիրոջը…
Կրկնում եմ, սա արդար և արդարացված պահանջ է:

Հիմա գանք մեր խնդրին:
Դիմում եմ իմ ժողովրդին`
-Մեզանից ով պիտի պատասխան տա ավելի քան մեկ միլիոն հայերի անկախ ազատ Հայաստանից արտագաղթելու և օտար ափերում կորչելու, ձուլվելու համար...

-Ով պիտի պատասխան տա հարյուր հազավոր հայ կանաց արտաքին աշխարհում` Թուրքիա, ԱՄԷ, և այլ երկրներում մարմնավաճառությամբ զբաղվելուն հասցնելու համար, ով պիտի պատասխան տա հարյուր հազավոր տղամարդկանց օտար երկրների բանտերում ոչնչանալու համար /փայլուն օրինակ մեր օդաչուները/...

-Ով պիտի պատասխան տա 14 տարի ազատագրված հողերի չվերաբնակեցման և այն անապատ դարձնելու կամ առանձին անձանց համար ժամանակավոր մշակահողեր դարձնելը… ինչու այդ տարածքում չվերաբնակեցվեցին հենց այդ տեղից` Բաքու, Սումգաիտ, Մինգեչաուր, Կիրովաբադ և այլ ադրբեջանական քաղաքներ շենացնող հայերը...

-Ով պիտի պատասխան տա կիսված հայերի կարոտի , իրար տեսնելու, իրար հետ ապրելու բնականոն երևույթի փոխարեն ստիպված հայրենիքը լքած որդիների, երեխաների և ծնողների անտանելի վիճակի համար...

-Ով պիտի պատասխան տա Հայաստանի մեկուսացման համար, արդեն ակնհայտ փաստ է, որ ոչ ոք չի ուզում մեզ հետ խոսի... նավերը չեն լողում մեր լեռներում, ինքնաթիռները չեն թռչում մեր երկնքով, գնացքները չեն սուլում մեր երկաթգծերով...

-Ով պիտի պատասխան տա մարզերի դատարկման համար գլուխ ենք գովում 1,200 մլն. Երևանով, հետո... Բա երբ մտածել ու գործել պիտի սովորենք...

-Ով պիտի պատասխան տա ցածր ծնելիության, ազգը աղքատության եզրին հասցնելու, ազգի գենոֆոնդը ոչնչացնելու համար…


Եվ կարելի է հասկանալ, որ քննադատել նշանակում է տառապել այդ երևույթով ու այդ գործելակերպից... Ինչու մեր սխալները ուրիշները մեզ պետք է ասեն, ինչ է մենք չունենք այդքան ուժ և տղամարդկություն... Տղամարդը նա է, որ չարածներից խոսի և ոչ թե արածներից, քանզի նա հենց նրա համար է, որ կատարի իր պարտականությունները բառիս լրիվ իմաստով...

Անկախ Հայաստանը այսօր գտնվում է նորածին երեխայի բարուրի մեջ գտնվելու այն վիճակում, երբ երեխան կեղտոտել է բարուրի մեջ ու ոտի մատերից մինչև շրթունքները թաղված է այդ, իր իսկ կեղտի մեջ և չի թույլատրում, որ մայրը կամ տատը մաքրեն, լվանան, կարգի բերեն իրեն, միայն այն պարզ պատճառով, որ եթե բարուրը քանդեն, կեղտահոտը կտարածվի շուրջ բոլորը…
- Ի՞նչ անենք, թողնե՞նք այդպես...
Երբ պալատական հեղաշրջումից հետո մեր երեխա ղեկավարները հինգ տարի շարունակ խրվեցին իրենց կեղտոտ բարուրի մեջ (այն է մեկուսացված Հայաստանը) և 2003թ. այս փոքրիկ բարուրը, ըստ ներքին պայմանավորվածության, բաժանեցին չորս մասի, այն է. երկրի նախագահ – ՀՀԿ, ՀՅԴ և ՕԵ /բածանումը բառիս բուն և լայն ու խորին իմաստով նախագահից մինչև հավաքարար/ բարուրի ներսի գարշահոտությունը չորս անգամ ավելացավ, քանզի չորս տարբեր ստամոքսներից արտահանվածը մնում է այդ մեկուսացված բարուրի մեջ: Դե պատկերացրեք, ի՜նչ հոտ կգա դրանից և առաջարկեք դրա բուժումը...
Երբ ասվում է, որ դուք ձեզ վաղուց սպառել եք, որ դուք այս երկրի, այսինքն մեր հայրենիքի ղեկավարման համար վաղուց պիտանի չեք, որ դուք պատահական բարեպաշտներ եք, որոնք առանց անհարմար զգալու ուժի զոռով իշխանություն եք զավթել և երկիրը արդեն տարել եք կործանման` հեռացե՛ք /մեղքս չթաքցնեմ, բայց եկողներ էլ չեմ տեսնում/, քառաձայն գոչում եք, բա Ղարաբաղ – Արցախը... Սիրելիներս, տասնհինգ տարի շարունակ, շահարկելով այդ սուրբ և վեհ գաղափարը, թալանելով և ընկճելով սեփական ժողովրդին, աշխարհասփյուռ հայերի քանակի ավելացումից հետո էլ դեռ համարձակվում եք այդ կարգախոսը կիրառել: Թե վերջնական նպատակ ունեք կործանելու <<ազատ>>, <<անկախ>> Հայաստանը... Մի՞թե այս է ձեր թալանի և ձեր կյանքի վերջնական նպատակը...
Որքան երկարի ձեր կամավոր հեռացումը, այնքան կբարդանա հայ ծողովրդի ազատ ու անկախ ապրելու ապագան, քանի որ ինքնասիրահարվածը իրականությունից հեռանում է ու չի տեսնում սեփական կործանումը:

18.03.2005թ.