gavareci

Պետություն ենք կառուցում

Tue, 02 Jan 2007 13:24:58 GMT

2003թ. Հունիսին անկախ Հայաստանը բաժանելով 4 մասի` նախագահ, ՀՀԿ, ՕԵԿ, ՀՅԴ, յուրաքանչյուր մաս կամ թիմ մյուսներին վախեցնում էր, թե եթե իր ասածով չլինի իրենք կդառնան ընդդիմություն:

Առաջինը այսպիսի հայտարարություն արեց վարչապետը, պատասխանելով այն հարցին.»Եթե ձեզ ազատեն վարչապետի պաշտոնից, ինչ կանեք», անմիջապես պատասխան.»Ոչ ավել, ոչ պակաս, կդառնամ ընդդիմություն»: Իհարկե նրան չհանեցին և դա եղավ միայն հայտարարություն: 2006թ. ՕԵԿ-ը դուրս եկավ կոոլիցիայից և իրեն հայտարարեց ընդդիմություն:

Եվ ահա հերթը ՀՅԴ-ն է, որտեղ Ա.Ռոստոմյանի հայտարարում է, թե, եթե այսպես կոչված Ղարաբաղի հարցը ըստ իրենց սցենարի չլուծվի, իրենք կդառնան ընդդիմություն... Դե այսպես էլ ապրում ենք, այսպես էլ երկիր կառուցում:

Հարգարժան դաշնակներ, սիրելի ընկերներ, այն որ բանտերից դուրս գալու համար սատարեցիք Ռ.Ք.-ին, դուք չգիտեիք, որ Ղարաբաղի հարցի խաղաղ կարգավորումը արհեստածին է և մենք այն ճիշտ լուծման ուղու վրա չէինք դրել դեռևս 1994թ հետո: Դուք չէիք տեսնում Ղարաբաղի դատարկումը և ազատագրված տարածքների անապատացումը: Դուք չէիք տեսնում, որ Ղարաբաղը, որպես հակամարտող կողմ դուրս է մնում գործընթացից... Դուք կույր էիք, չէիք տեսնում, որ այս մարդկանց նպատակը սեփական ժողովրդին թալանելը և ստրկացնելն է, թե կուրորեն հետևելով նրան, Ռ.Ք.-ին, երկիրը հասցրել եք վտանգավոր գծին և հիմա նոր եք գլխի ընկել: ԱՄՆ-ի ներկայացուցիչների հայտարարություններին գրկաբաց համաձայն հայոց այրերը /նախագահ, վարչապետ, ԱԺ նախագահ, ԱԳ նախարար, Պ նախարար և այսպես կոչված իրենց քաղաքական գործիչներ հորջորջող բազմաթիվ այրեր/ համաձայն են և տարածքների վերադարձին և որի պատճառ հետևանքային կապով Ղարաբաղի կորստին...

Ընկեր դաշնակներ եթե միայն այսօր է ձեզ անհանգստացնում ձեր և մեր ընկերների հոգիները, դուք 8 տարի այդ հոգիներին այնպիսի ցավ եք պատճառել, որ նրանք վերևից ձեզ չեն ների... Դուք նպաստել և աջակցել եք այս վիճակին Հայրենիքը հասցնելուն... Եթե ընդդիմադիր էլ դառնաք դուք և ձեր վերընշված ընկերները միևնույն է պատասխան եք տալու ազգին:

Թե չէ ինչ է ստացվում` երկիրը թալանում, իբրև թե ղեկավարում, պետությունը մեկուսացնում, արտագաղթը շատացնում, ժողովրդին հասցնում կրիտիկական վիճակի և հանկարծ հիշում, որ 8 տարի սխալվել ենք: Ասել ենք մի բան, կատարել մեկ այլ, կամ լրիվ հակառակ բան... Բա եղավ, այս ինչ զղջում է, ուր եք լքում նավը...

30 նոյեմբեր 2006թ.

Աբսուրդների շարան

Tue, 02 Jan 2007 12:31:56 GMT

1918թ. թոհ ու բոհից հետո ներկայիս Հայաստանում, որը մոտ 3 անգամ պակաս էր Սևրի պայմանագրի Հայաստանից, ստեղծվեց անկախ պետություն և հետո Սոցիալիստական Հայաստան, որը պահպանվեց մինչև 1991թ: Այսպես կոչված ԽՍՀՄ-ի կամ Ռուսական կայսրության փլուզումից հետո այդ 30 հազ.քկմ վրա մեր կամքից անկախ Հայաստանը ստացավ անկախություն, որից հետո 1992-94թթ. մեզ հաջողվեց մեծ զրկանքների և արյան գնով ազատագրել պատմական Հայաստանի մարզ կազմող Արցախ աշխարհի մի մասը: ՈՒ այդ ազատագրումից հետո սկսեցինք մեր լացն ու կոցը, թե եկեք մեր հարցերը լուծեք...

Հաղթանակած ժողովրդի (պետության) կողմից առաջ քաշվեցին Ղարաբաղի հարցի խաղաղ կարգավորման արհեստածին կարգախոսը... Ահա հայերը իբրև թե շատ խելացի ազգ կամ ժողովուրդ իրենց իր խելքից կրակն ընկան և այս պատիժը փաթաթեցին սեփական ժողովրդի վզին: Ահավոր, անչափելի և անկշռելի զրկանքներով, անհամար զոհերի արյան գնով ձեռք բերված հաղթանակը վայ ղեկավարներն ու վայ դիվանագետները դարձրին շիլա շփոթ... Աշխարհի պատմության ընթացքում բերեք երկրորդ նման օրինակը, որ հաղթողը ընկնի խնդրողի և աղաչողի դերում: Աբսուրդի այս օրինակ երևյութ միայն և միայն կստեղծեն հայերը:

Երկրորդ աբսուրդը. Մեր շեն ու հարուստ երկիրը քանդելու ու թալանելու համար սեփական ժողովրդի վզին փաթաթեցին մեկ միլիարդ դոլարի պարք: Կարծես թե առանց այդ պարտքի հնարավոր չէր թալանն ու քանդելը...

Երրորդ աբսուրդը. Աբսուրդների շարանը` Արմենթելը, Կոնյակի գործարանը, հյուրանոցները, Էլ. Բախշիչ ցանցերը և այլն և այլն: Այս բոլոր նշված և ապագայում օտարվող նմանատիպ ձեռնակրկությունները բացարձակ շահույթով աշխատող ձեռնարկություններ էին և են ու նրանց գնորդը ոչ մի քոռ լումա կամ փուչ սենտ չներդնելով կարճ ժամանակում գերշահույթի հաշվին միլիարդներ է կուտակում... Այ քեզ հայի վերջին խելք...

Չորրորդ աբսուրդը. Աշխարհի հզորները իրենց անձնական և պետական շահերից ելնելով ընդունում են Թուրքյայի կողմից հայոց ցեղասպանությունը, իսկ այս շատ «խելոք» հայերը դհոլ զուռնան առած պարում են առանց հետևանքները հաշվելու: Վայ մեր գլխին, հայեր...

Հինգերորդ աբսուրդը. Մեր երկրի հետ մշտական շահ ունեցող պետությունների հետ սերտ հարաբերություններ ստեղծելու գործը թողած «Իրան, Հունաստան, Սիրիյա, Իրաք, Բուլղարյա, Կիպրոս, Լիբանան, Վրաստան, Ռուսաստան» ընկել են բարոյազուրկ Եվրոպայի և անառակ Ամերիկայի ետևից: Խելքի աշեցեք...

Ինչու առաջացան այս աբսուրդները. Այն պարզ պատճառով, որ հայերը երբեք չեն ուզում փաստը ցանկալիից զատել և ղեկավարվել դառը ճշմարտություններով: Խաբելով մեզ, թե մենք հայերս ենք ձեռք բերել մեր այսպես կոչված անկախությունը /չնայած այն մեզ տրվեց ի վերուստ/ այս կեղծ խաբկանքի հեղեղուկ հիմքի վրա կառուցեցինք մեր երերող նավը, որը և մեզ տանում է աբսուրդների աշխարհ:

Դեկտեմբեր, 1996թ.

Վախում են խժռվելուց

Mon, 25 Dec 2006 17:23:32 GMT

Համայն Եվրոպան և երևի շուտով ամբողջ աշխարհը սննդամթերքով օգնում են ռուս ժողովրդին: Այս պարադոքսը մեկնաբանելու համար սկսում ես մտորել: Այդ ինչպես պատահեց, որ փոխանակ համայն աշխարհի ժողովուրդը դատի տա ծույլ ու անբան ռուսին, այն բանի համար, որ այս ծույլերը, ավելի ճիշտ ալկահոլիկները, զբաղեցնելով աշխարհամասի ցամաքի մեկ վեցերորդ մասը, փոխանակ իրենք օգնեն աշխարհի մնացած ժողովուրդներին այսօր իրենք են կարիքի մեջ:

Մի թե այս դժբախտությունը միայն սոցիալիզ-կոմունիզմի սնանկ գաղափարախոսությանն է… Այս թողնենք հետազոտողներին:

Ես ցանկանում եմ մեկնաբանել օգնության դրթապատճառները:
Առաջին և ամենակարևոր դրդապատճառը. Քաղաքակիրթ Եվրոպան սարսափում է սոված գայլերից` ռուսներից: Նրանք լավ են հասկանում, որ եթե սովը տիրի ոուսներին, նրանք մինչև Ատլանտյան օվկյանոս ինչ ընկնի դեմները կխժռեն: ՈՒստի գտնում են, որ ավելի հարմար է մի քիչ իրենց զրկեն, բայց սոված գայլերի բաժին չդառնան…

Երկրորդ դրդապատճառը, որը քիչ կարևոր չէ այնէ, որ Եվրոպան ուզում է, որ ռուսների մոտ հաղթի դեմոկրատյան, որպեսզի Եվրոպան նորից անարգելք մուտք գործի ռուսական շատ ու մեծ շուկան և այնտեղ ներդնելով կապիտալ ու խելք օգտագործի ոչինչի պիտանի ռուս մուժիկին և այդ երկրի անսահման ու անչափ հանքային հարստությունները…

Երրորդը. Այս օգնության բուն նպատակներից է նաև կայսրության շուտափույտ փլուզումը: Երբ փլուզվի կայսրությունը, ռազմական սպառնալիքը Եվրոպայի համար կնվազի: Նրանք կհասնեն դրան:

14.12.1990թ.

Համահայկական հիմնադրամ

Mon, 25 Dec 2006 17:22:30 GMT

1988թ. - ազգային ազատագրական շարժում: Շարժում, որին զենք և զինամթերք էր հարկավոր, որի համար պահանջվում էր մեծ գումարներ: Պարզից պարզ էր, որ անհատական կամ խմբակային նվիրատվությունները կամ պետական ռեկետը չէր կարող ապահովել այդ գումարների ապահովումը:

Անհրաժեշտությունից և պահանջից ելնելով պետք է ստեղծվեր համահայկական հիմնադրամ, որին մուծումներ պետք է կատարեին աշխարհասփյուռ հայությունը:

Եվ այս գործը իրականություն դարձավ Հայաստանի անկախացումից հետո և հայերի բաղձանքը իրականություն դարձավ ու նրանք կամավոր սկսեցին մուծումներ կատարել ով ինչքան կարող էր: Ստեղծվեց հոգեբարձուների խորհուրդ, նշանակվեց գործադիր տնօրեն իր աշխատակազմով:

Բայց ցավոք շատ շուտ ժողովրդի հավատը այս բնագավառում նույնպես մեծ կորուստ տվեց և ժողովուրդը սկսեց կամավոր մուծումներից: Դրա վառ ապացույցը Ստեփանակերտ-Երևան-Լոս-Անժելես մարաթոնն էր:

Այն շշուկները, թե հիմնադրամի միջոցները փոշիացվում է նրա տնօրենի ու նրան հովանավորողների կողմից, ոչ հերքվեց կառավարության ու նախագահի կողմից և ոչ էլ հակառակը ապացուցվեց: Միայն հրատարակվեցին հավատ չներշնչող թվեր:

Իմ մտորումների հավաստի հիմնավորումն է Ռ.Հովհաննիսյանի հրաժարականը: Հրաժարական, որը պետք է բացատրել նրանով, որ այդ մարդը ցանկացել է իմանալ թե ժողովրդից հավաքաց փողերը որտեղ են ծախսվել և ինչ նպատակի: Պարզ ու թափանցիկից էլ ակնհայտ է, որ նրան թույլ չեն տվել այսպես կոչված խորանալուն, քանի որ պարզ կդառնա թալանածը և ովքեր են այդ թալանողները: Րաֆֆուն համոզում էին, որ եթե նա բացահայտի այդ թալանը, ապա ժողովուրդը կհրաժարվի այդ մուծումներից: Իսկ մենք և երևի նա էլ ապացուցում ենք հակառակը: Եթե ճշմարտությունը ասենք և պատժենք թալանողներին ապա ժողովուրդը նոր հավատով կսկսի մուծումներ:

17.09.1998թ.

Հավերժ հարց

Mon, 25 Dec 2006 17:21:28 GMT

395 մ.թ.ա. Կոնստանդինոս կայսրը պետական հարկ և տուրքերից ազատել էր բոլոր ուսուցիչներին….

Ժամանակակից հասարակությունը սկսում է ձևավորվել մսուր-մանկապարտեզից, դպրոցից, բուհից և աշխատանքային վայրից: Մարդը, քաղաքացին նորածնից մինչև չափահաս դառնալն անցնում է այս ճանապարհով, որտեղ էլ ձևավորվում են նրա պատկերացումները կյանքի, պետության, ազգի և աշխարհընկալման շուրջ: Եվ ովքեր են կերտում, ձևավորում այս խմորից մարդուն` միանշանակ մանկավարժները: Դա կլինի դայակը, դաստիարակը, մանկավարժը, ոսուցիչը, դասախոսը և այլն… Իսկ ինչպես ենք վերաբերվում մենք` պետությունը, այս հասարակությունը կերտողների աշխատանքին ու նրանց արժանապատիվ ապրելուն և նրանց դերին, որոնք պետք է լինեն նոր սերունդների չափանիշները:

Մենք չենք ապահովում նրանց կյանքի միջին կամ անգամ մինիմում պահանջները, այլ նրանց դարձնում ենք դրամահավաքներ: Չապահովելով մսուրի և դպրոցի, ոսումնարանի, բուհի նորմալ աշխատանքային պայմանները, ինչպես նաև չապահովելով մանկավարժների նարձր կենսապայմանները, <<վերևները>> ստիպում են նրանց թողնել իրենց բուն գործը` երեխաների դաստիարակությունը, նրանց դարձնուն են դրամ հավաքողների, որին անմիջական մասնակից է դառնում երեխան: Դե եկեք այս երևույթի մեջ դաստիարակեք ապագա քաղաքացուն կամ մարդուն: Մարդկության չարիքը` կաշառակերությունը վերացնելու առաջին պայմանը տվյալ հասարակության համար իր մանկավարժների բարձր կենսաապահովածությունն է, խոսքն առաջին հերթին ֆինանսականի մասին է. եթե մանկավարժը ապահովված է, նա իր ամբողջ գիտակցության ողջ ուժով կտրվի մատաղ սերնդի դաստիարակությանը:

Սերունդը մսուրից, դպրոցից, բուհից չշփվելով, չլսելով, չտեսնելով կաշառքով սովորելու աշխատանքի տեղավորվելու, գործորը <<հաջողացնելու>> երևույթների մասին ինք իր բնագավառում կաշխատի առանց այդ երևույթի:

Թե չե մսուրից փչացնելով երեխային` կյանքում պահանջում ենք, որ դատախազը, դատավորը, ոստիկանը, բյուր հազար սպասարկող տեսուչները, բյուրոկրատ ապարատների չինովնիկները գործեն առաց կաշառքի: Սա լինող փաստ չի…

Կաշառակերության և հովանավորչության վերացման հիմքերը պետք է դրվեն հիվանդանոցից: Մարդը ծնվում է ազատ, արժանապատիվ, նրան իր ծնված օրից չպետք է փաթաթել անսովոր բարքերի բարուրով. ծնվեց` մաղարիչ, դուրս ենք գրում` մաղարիչ, մսուր ենք տալիս` մաղարիչ, մսուրում եղած ժամանակ` դրամահավաք, դպրոցում` դրամահավաք, կրկնուսուցման համար` փող, բուհ ընդունվելու համար` փող, սովորել ավարտելու համար` կաշառք, աշխատանքի տեղավորելու ու աստիճաններով բարձրանալու համար` փող ու կաշառք, ու այսքանից հետո մարդուն ասում են այրանդ մեջ մտածը հանիր: Չի հանի, ինչքան էլ որ աշխատավարձը բարձրացնեք, նրա արյունը վարակված է, ինքը փչացած հասարակության ծնունդ է, չի մաքրվի:

Մի պղծեք նորածինից մինչև կյանք մտնելը, կտեսնեք, որ նա չի պղծվի ու կդառնա մաքուր, կունենա ձգտումներ, կպաշտպանի իր իրավունքները, կհարգի և կպաշտպանի օրենքը, կհարգի դիմացինի ինավունքները…<<Լավ է մեկ անգամ օրինակ, քան հազար անգամ թուք ու մուր>>, ինչպես նշել է մեր մեծ գրող Խ.Աբովյանը: Այ սա պետք է կիրառենք մենք, միայն անձնական օրինակներն են ընդունելի մատաղ սերնդի համար:

1988թ.

Բաց նամակ հայ ժողովրդին

Sat, 23 Dec 2006 11:09:55 GMT

Եթե մեր սիրելի Սիլվա Կապուտիկյանը չի իմանում ում դիմի և հասցեատիրոջը չգիտի, ես գիտեմ: Պետք է դիմել մեր ժողովրդին, մեր շարժիչ ուժին և մեր գոյատևման հիմանակն աղբյուրին: Բայց մի կարևոր բացառությամբ և անհրաժեշտ պայմանով` ժողովրդին չխաբել և թյուրիմացության մեջ չգցել նրան և ինչպես ցույց է տալիս գործողությունների ընթաղգը, ժողովրդին չթողնել անելանելի վիճակում, ինչպես անհովիվ "գառներին":

Ես չեմ ուզում մեր ժողովրդի պատմությունը և նրա նշանակությունը մեծաբանել, քանզի հայ ժողովուրդը իր պատմությունը լավ գիտի: Բայց ահա այդ պատմությունից և ոչ մի ժամանակաշրջանում դասեր չենք քաղում: Հայ ժողովրդի, ներողություն ոչ թե ժողովրդի այլ ազգի, ճակատագրական պահեր են հանդիսացել 451թ. և 1918թ. իրենց նախորդող ժամանակաշրջաններով հանդերձ: Այդ ճակատագրական պահերին պետք է համադրել նաև 1988թ.: Եվ եթե այդ ճակատագարակ պահերին ազգապահպանման և ազգագոյատևման վճռական սատարը եղավ մեր ժողովուրդը, ուստի այսօր մենք մեր հույսը պետք է կապենք միայն մեր ազնիվ, աշխատող ժողովրդի հետ, որը ընդունակ է ամեն ինչի, երբ նրա գոյատևմանը և արժանապատվությանը վտանգ է սպառնում:

Հիմնական հարցը, որ ես առաջ եմ քաշում այն է, որ հենց այս ժողովրդին պետք է ճիշտ ճանապարհով տանել:

Մենք պետք է հասկանանք, որ ղեկավարելը աշխատանքներից ամենա ծանրն է, ամենատաժանակիրը, ամենապատասխանատուն, եթե դուք ազնվորեն ծառայում եք հայ ժողովրդին և ազգին: Իսկ եթե դուք ուզում եք փոխարինել մեր նախկին կարգադրող, բայց պատասխանատվություն չզգացող ղեկավարներին, նշանակում է շահագործման մեկ խավը փոխարինում է մեկ այլ, նոր, կատարելագործված բյուրոկրակտներով, որոնք ազգային ազնիվ զգացմունքները, ժողովրդի ճակատագիրը ուզում են հարմարացնել իրենց ինչ-որ ժամանակ չիրականացված երազանքներին:

Իմ ժողովուրդ, ես գործի մարդ եմ և սիրում եմ առարկաները կոչել իր անունով: ՈՒրեմն հիմա ես պարտավոր եմ խոսել փաստերով:

Հրաբխային լավայի պես մեզ վրա թափվեց Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի ճնշող մեծամասնության ցանկությունը մայր հայրենիքին` իր մարմնին վերամիավորվելու ցանկությունը: Դա 1988թ. փետրվարի 20-ին էր:Այդ օրից և այդ ժամից հետո 70 տարի քնած հայ ժողովուրդըկարծես թե դուրս եկավ նիրհից և հիշեց, որ մենք մի ազգ ենք և մեր հայրենիքը ծվատվել է ՍՍՀՄ-ի վայ ղեկավարների կողմից, խեղաթյուրելով ճշմարտության բոլոր նորմերը:

Այս որոշիչ օրերին Հայաստանի ներկայիս ղեկավարությունը մի դիրք բռնեց, որը ոչ մի կերպ չես կարող որակել հայ ազգի կենսական շահերի պաշտպանության տեսանկյունից: "Զգուշությունը և սթափությունը" որը ցուցաբերեց հանրապետության ղեկավարությունը, տվյալ դեպքում բացահայտ կերպով չարդարացրեց:

Իսկ ահա զարթոնքի այդ օրերին, ինչպես ես կվորակեի, ժողովրդի ազնիվ մղումներից և վերակառուցման գործին գործուն միջամտություն տալու ցանկությունից օգտվեցին մի խումբ ընկերներ, որոնք ազգի և ժողովրդի առջև դեռևս վաստակ չունեն և նրան ղեկավարելու փորձ չունեն:

Շատ հանգիստ է բերանացի գոռալ դեմոկրատիա, բայց այն իրագործելը շատ ու շատ դժվար է: Դժվար է առավել ևս այն պատճառով, քանի որ նրա էությունը մենք դեռ լրիվ չենք հասկացել:

Չշեղվենք հիմանակ հարցից` Ղարաբաղի ժողովրդի դիմումից: Ինչպես նշեցի վերեևում, ի հայտ եկած նորաթուղ ղեկավարությունը Ղարաբաղի ժողովրդի արդար պահանջի հարցը անվանեց վերակառուցման և դեմոկրատիայի ամենակարևոր օղակ: Ինչպես ցույց տվեցին նրանց հետագա գործողությունները, նրանք ընկան գործերի և մտքերի մի լաբիրինթոս, որից ի հարկե չեն կարողանում դուրս գալ:

Մեր ազգի նշանավոր, ճահանչված, ազգի հանդեպ ծառայություն ունեղոց, հայրենասեր, ազգասեր, սթափ դատող մարդկանղ զգուշացումները, գործելու կոնկրետ ծրագերը կարծես թե չէր բավարարում մեր այս շարժման անճարակ ղեկավարներին: Եվ նրանք թողած հիմնականը` Ղարաբաղի մարզի ժողովրդի պահանջը /ես այս պահանջը հաճախակի եմ նշում, որպեսզի հայ ազգի մեջ տպավորվի հարցի հիմնական և միայն լինելը/, այդ պահանջի դրականորեն և առանց վտանգավոր ու անցանկալի հետևանքներով լուծելու ուղիները, սկսեցին իրենց քիթը խոթել իրենց չվերաբերվող հարցերի մեջ, որը սկզբնական շրջանում ժողովրդի կողմից ստացավ որոշակի աջակցություն: Բայց հետագայում այնուամենայնիվ բերեց խորը հիասթափություն և հավատի կորուստ շարժման ղեկավարության հանդեպ վերջնական և լիակատար հաղթանակի հասցնելու նրա ընդունակության և կարողության նկատմամբ:

Արդեն հարյուր օրից ավելի է, որ ականջներումս հնչում է միլիոնից ավելի ժողովրդի միասնական վանկարկումը` Մեծ Հայք /ժամանակակից ուտոպիյա Զ.Բալայանի գլխավորությամբ, որը չգիտի թե ազգի ճակատագրի և նրա գոյատևման հարցին ինչպես են մոտենում և ինչպես են վերլուծում իրադարձութունների ընթացքը/:

Հայ ժողովուրդ, ես ձեզ դիմում եմ հետևյալ ճշմարտության համար: Այսօր մենք պետք է լավ հասկականք, որ Ղարաբաղի ժողովրդի պահանջը կատարելու համար հարկավոր են գործնական քայլեր, բայց այս քայլերը պետք նպատակամղված լինեն միայն և միայն Ղարաբաղի ժողովրդի պահանջի ուղղությամբ, առանց մասնակի շեղումների:

Այսօրվա հրամայականն է, Հայկական ՍՍՀ Գերագույն սովետի արտահերթ նստաշրջան կամ ծայրահեղ դեպքում` հունիսի 15-ի նստաշրջանի օրակարգում անվիճելիորեն մտցնել Ղարաբաղի մարզի ժողովրդի դիմումի քննարկման հարցը և տալ միայն ու միայն դրական պատասխան:

Երկրորդ հրամայական պահանջն է, որ այսօր և ընդհանրապես ժողովուրդը պարտավոր է իր ազգի հարցերով զբաղվող և ազգը ղեկավարող մարդկանց ընտրի այնպիսիներին, որոնք ազգայինը և ազգի շահերը վեր են դասում ամեն ինչից` ընդհուպ անձնականից:

Երրորդ հրամայականը, մեր գործողությունների նպատակամղվածությունն է: Մեր գործողությունները պետք է համաձայնեցնել Ղարաբաղի ժողովրդի, ես կրկնում, ժողովրդի պահանջի հետ, քանզի հարցը բարձրացվել է նրանց կողմից և դեռ նրանք մեզ միացած չեն /թե չէ ժողովուրդը սննդամթերք է հավաքում, իսկ Ղարաբաղից պատասպանում են որ իրենց պետք ճէ, ըստ Ս.Հ. թերթի/:

Չորրորդ հրամայականը` Հայ ժողովուրդ, ինչպես ղարաբաղցիներն են մատնանշում և գործով ապացուցում, որ հետդարձի ճանապարհ չկա, այդ նույնը մեզ է վերաբերվում: Մեր արդար հարցի լուծմանը, նրա ճիշտ լուծմանը կնպաստի միայն մեր միասնությունը, համախբվվածությունը մեկ նպատակի, այն է` Լեռնայի Ղարաբաղը, ՈՒտիքը, Նախիջևանը Հայաստանին միացնելու նպատակին ծառայելը: Դժվարին, բայց իրագործելի խնիր է այս խնդիրը:

ՈՒրեմն խնդրում եմ ձեզ, թողնել բոլոր տեսակի անձնական, փառասիրական և նման մակդիրներով գործողությունները, դառնալ մեկ միասնական բռունցք և լծվել խնդրի լուծմանը, որպեսզի հետագա սերունդները նախ ունենան լավ դաս միախմբվելու և գոյատևելու և մեզանից ստանան ոչ թե անջատ-անջատ հայկական մարզեր, այլ միասնական մի պետություն: Փնտրում ենք լավագույն "Զորահրամանատար" այս պայքարը ղեկավարելու համար:

01.06.1988թ.

Նամակ հայ ժողովրդին

Wed, 20 Dec 2006 09:19:54 GMT

Պատմությունից մեզ հայտնի է, իբրև թե Կեսարը Հռոմը վառել է բանաստեղծություն գրելու համար, որ երևի Հռոմը եղել է իտալացիների կործանման մայրաքաղաքը: Ես ուզում եմ համեմատել այս երևույթը մերօրյա մայրաքաղաքի կործանարար դերի հետ: Այն այսօր հանդիսանում է համայն հայ ժողովրդի չարիքի բույնը և նրա մեծ գերեզմանը:

Այո, եկեք զարմանանք, որ մեծ հռոմյացին այրեց այդ քաղաքը, որպեսզի իտալական գյուղերը չդատարկվեն:

Այսօր Երևանը հանդիսացել և հանդիսանում է հայկական, ներառյալ Արցախի գյուղերի դատարկման ամենամեծ շտեմարանը:

Այստեղից ելնելով պատրանք է ստեղծվել, թե Հայաստան կոչվածը դա Երևանն է: Ոչ՜ ընկերներ կամ պարոններ, Հայաստանը Հայաստանի սահմաններն են,որոնք այսօր թողված են բախտի քմահաճույքին (ըստ գլխավոր հանձնաժողովի հայտարարության) և այս մտածելակերպով ու «ծրագրով» աշխատում է հանրապետության նախագահը իր շքախմբով...

Այսօր հայ ժողովրդի առաջնային հրամայականներից մեկը (ազգային բանակ ստեղծելուց հետո) Երևանի ապամոնտաժումն է, այսինքն հայկական-Արցախյան գյուղերի վերակենդանացումը իրենց երեկվա բնակիչներով:

Պատերազմի մեջ գտնվող ժողովրդի համար իմ առաջարկը տղամարդու առաջարկ է, իսկ սահմանադրական պայքարով հող ձեռք բերելը, փափկասուն տիկնանց երազանք է (հանրապետության նախագահը իր շրջապատով):

Փաստացի պատերազմի մեջ գտնվող ժողովրդին, որը հաղթանակներ էր տանում (ի հարկե ոչ ազգային բանակով, որի չլինելու համար մարդիկ դեռ պետք է պատասխան տան) և հանկարծ հանրապետության ղեկավարը ի լուր աշխարհի հայտնում է, թե մենք թույլ ենք և խախտել ենք «Համակեցության միջազգային համընդհանուր ճանաչում գտած նորմերը», որից հետո սկսում ենք կորցնել մեր հողերը, գյուղերն ու քաղաքները: Ինչ, ինչ անվանես այս քայլը...

Այսօր մեզ ազգային առաջնորդ է պետք ազգը փրկելու համար և ոչ թե հողերն հանձնող սուտ սուրբ, իբրև խաղաղությունը պաշտպանող: Այստեղ Հայ ժողովուրդը պետք է առաջնորդվի Մեծ Նժդեհի մտածելակերպով. «Խաղաղություն ես ուզում, պատրաստվիր պատերազմի»:

Բավական է ստորի և ատորացվածի պես ապրենք, այս ինչ կյանքով ենք ապրում, որ ափսոսում ենք այն զոհելու... Գերադասելի է արժանապատիվ մահը:

Հայ ժողովուրդ, կույր մի եղիր, պատերազմը շարունակվում է և ինչպես ասում են վերջը չի երևում: Իսկ Երևանում պարլամենտական անպտուղ պատերազմ է: Չկա մեկը, որ «հաշվարկված թվերով» ղեկավարի ազգը (ըստ նախագահի հայտարարության):

Ես այդ կարծիքին չեմ, կան շատ շատերը, որոնք այսօր կարող են առաջնորդել ազգին: Թող առանց ավելորդ որակումների հեռանան ապաշնորհները:

Շարժման սկիզբը

Հայաստանի ապագան

Tue, 19 Dec 2006 18:22:05 GMT

ՀՀ ամրապնդման առաջին և հիմանական խնդիրը հայրենադարձության խնդիրն է պետական ամենաբարձր մակարդակով և նրանց տեղավորումը ազատագրված և լքված սահմանային բնակավայրերում:

Ինչ է անհրաժեշտ.
Առաջինը՝
•խոշոր վարկային ծրագրեր տնաշինության, բիզնեսի զարգացման, նորմալ ապրելապայմանների ստեղծման համար, որպեսզի նոր բնակվողները և վերաբնակվողները իրենց զգան հողի տերեր և ունենան հայրենիքում ապահով ապրելու երաշխիք
•հարկավոր է Հայաստանի քրեական օրենսգրքում մտցնել ակսորելու մասին հոդված... Հասարակությանը ոչ մեծ վտանգ պարունակող հանցանք կատարածներին ակսորել ազատագրված տարացքներ ազատ աքսորյալի կարգավիճակով...
•օքտագործել արցախահայության հայրերի և պապերի կամքը, ետ կանչեն իրենց աշխարհասպյուռ որդիներին: Ադրբեջանից բոլոր փախստականները իրենց ծնունդով գրեթե արցախցի են: Նրանց վերադարձնել իրենց պապական երկիրը
•հարկային արտոնությունների շնորհիվ ներգրավել մասնագետների՝ մանկավարժներ, բժիշկներ և այլն
•վերջ տալ Արցախից չհիմնավորված մարդկային արտահոսքին: Յուրաքանչյուր դուրս եկող իր հետ Արցախից հեռացնում է առնվազը 10 մարդ

Երկրորդը՝
• ՀՀ ամրապնդման համար քաղաքացիական հասարակության ստեղծումն է: Ինչ պատկեր ունենք մենք՝ համատարած շուկաներ 1-500 մարդ աշխատատեղերով, որոնք դառնալով այսպես կոչված արևտրականներ, ձերք են բերում արևտրականի հոգեբանություն: Իսկ մենք լավ գիտենք, որ արևտրականները չունեն հայրենիքի մեծ զքացողություն և նրանցից քաղաքացիական հասարակություն չես կառուցի: ՈՒստի անհրաժեշտ է զարգացնել մանր և միջին արտադրական ձեռնարկություններ, որտեղ որ ձևավորվում է քաղաքացիական հասարակություն

Երրորդը՝
• Անհրաժեշտ պայմաններից է նաև կարճ ժամանակահատվածում միաձուլել նույնատիպ գաղափարախոսությունով կուսակցությունները, քանի որ նրանց շատացումը, պառակտումը կամ բաժանումը նոր կուսակցությունների այս փոքրիկ ազգի համար պառակտման անհադուրժողականության մթնոլորտ է ստեղծում, որի մեջ մեծ վտանգ կա...

Սրանց փոխարեն ազգը զբաղված է ճառ ասելով, միջազգային ամպագորգոռ սիմպոզիումներով, համաժողովներով, ասուլիսներով, համագումարներով և մի շարք միջազգային փողեր լվանալու գործունեությամբ... Այդ ճարողներին կոնկրետ առաջարկում եմ՝ վեր կենանք և գնանք Արցախ կամ սահմանային բնակավայրեր, հիմնադրենք մի նոր բնակավայր և զբաղվենք ճարասանությամբ... Թե չէ թողել ենք զանգ կախելը ճառ ենք ասում:

1996թ.

Հայաստանի «նոր ընտիր» ԱԺ կամ կոալիցիոն կառավարություն

Tue, 19 Dec 2006 17:42:09 GMT

ՕԵ-Ա.Բ., ՀՅԴ-Վ.Հ., ՀՀԿ-Տ.Թ. կարապը, ձուկը, խեցքետինը՝ ահա սրանց սկզբնական և վերջնական գործելակերպի մասին: 4 տարի, ի հարկե եթե արտակարգ իրավիճակներ չստեղծվեն, ականատես ենք լինելու այս 3-ի իրար չհանդուրժող ուժերի կողմից Հայաստանը թուլացնելու (քայքայելու) գործընթացին:

Թատերականացված այս գործունեությունը կատարելու են մանուկ ու մանկամիտ տղաիկները, որոնք չունենալով ազգային ծրագիր, հարցերը «լուծում են» միայն պահի ազդեցության տակ և պահի պահանջով:

Կոալիցիոն կառավարությունները առաջանում են այն ժամանակ, երբ ժողովրդավարական, դեմոկրատական պետություններում արանձին կուսակցություններ պարլամենտում չեն կարողանում հավաքել բացարձակ մեծամասնություն: Տվյալ իրավիճակից դուրս գալու համար ստեղծում են այսպես կոչված ժամանակավոր կոալիցիոն կառավարություններ, իրենց երկրի և ազգի շահերը պահպանելու համար:

Ինչ է ստացվում մեզ մոտ. ՀՀ նախագահը չի պահպանում իր սահմանադրական իրավունքը ու չի նշանակում կառավարություն, քանի որ ըստ սահմանադրության կառավարության աշխատանքների պատասխանատուն ինքն է... Այս պարագայում ստեղծվում են նոր խաղի կանոններ (մեր հանրապետությունյում այս կանոնը հետևյալն է՝ մենք քեզ բերել ենք իշխանության, ուրեմն բարի եղիր այդ պատառներից բաժին հանել, որը չի կարող չանել նախագահը...):

Նախաքահը կառավարության պատասխանատվությունը իր վրայից գցելով ըստ սահմանադրության ոչինչի համար պատասխան չտվող վարչապետի և նախարարների վրա, նրանց և իր ձեռքերը բացում է շուկայական բազարներ կատարելու համար: Այսինքն նրանք՝ նախարարները վաճառում են ինչ կա իրենց ենթակայության տակ, բացառությամբ երբ նախագահը ասում է, որը ինքը պետք է վաճառի, մնացածը տնօրինեք ինչպես ուզում եք... Ահա կոալիցիոն կառավարություն ստեղծելու հիմնական նպատակը և նրա գերխնդիրը: Չէք հավատում՝ կտեսնենք, բարին ընդ Ձեզ:

12.06.2003թ.

Լոբիզմի փոխարեն դիվանագիտական գործ

Tue, 19 Dec 2006 17:06:01 GMT

Այսօրվա անկախ Հայաստանի այրերը ինչ են մտածում և ինչ դիվանագիտական աշխատանքներ են տանում, այպես կոչված միջազգային հանրության, որի անդամն ենք նաև մենք, միջազգային օրենքների սահմաններում հայ ժողովրդին թալանած պետություններից (Թուրքյա, Ադրբեջան, մնացածների մասին առանձին) մեր իսկ քրտինքով ստեղծված, բայգ մեզանից խլված (բռնությամբ վերցված) ֆինանսական միջոցների ետ ստանալու ուղղությամբ (բարոյական վնասների չափը հաշվարկող մաթեմաթիկական չափման միավոր չկա):

Հիշեցնենք մեր այրերին ինչ ֆինանսների մասին է խոսքը: Այսօր թուրքերը աշխարհով մեկ թմբկահարում են Օսմանյան կայսրության 700 ամյակը: Դա մեկ անգամ ևս ապացուցում է, որ նրանք Հայաստանը և Փոքր Ասյան նվաճել են ընդամենը 700 տարի առաջ: Այսինք նրանք էկվոր են և նվաճել են տեղաբնակների հայրենիքը:

700 տարի այդ պետությունը շահագործել է հայ ժողովրդին բարիս լրիվ և խորը իմաստով և վերջապես ենթարկել ցեղասպանության: Մենք աշխարհի առաջադեմ մարդկությունից պահանջում ենք այդ արյունախում պետությունից պահանջեն հայերին հասցված վնասների հատուցում և ցեղասպանության ճանաչում:

Պետությունների ստեղծումից սկսած պետությունները ապրել և գոյատևել են հիմնականում իր բնակչությունից գանձված հարկերի հաշվին: Եվ այսպիսով Օսմանյան կայսրությունը 700 տարի օրենքով՝ հարկերի միջոցով, և անօրեն՝ ենիչերական թալանի ձևով, հարստահարել և շահագործել են հայ ազգաբնակչությանը, ոչ մի քոռ լումա չծախսելով այդ ժողովրդի ընդհանուր հոքսերի համար: Որպեսզի չխճճվենք պատմության լաբիրինթոսներում, կատարենք վերջին 100 տարվա ֆինանսական վերլուծություն և մեր պահանջները ներկայացնենք համաշխարհային հանրությանը, բայց ոչ թե խնդրողի և աղաչողի դիրքերից, այլ անկախ պետության պահանջատիրական իրավունքով:

Ընդունենք հիմք հենց ցեղասպանության փաստը, որ Թուրքյան բնութագրում է, որ իբրև թե իր պետության ապահովության համար 1,5 միլիոն հայերի տեղահանել է: Այս կեղծիքի հետ եկեք ժամանակավորապես համաձայնվենք և տեղահանման հետևանքով մեր կրած ֆինանսական կորուստերի պահանջը ներկայացնենք: Մնացած հարցերը անկախ իրենցից կբխեն այս հարգադրումից՝ թէ ինչ եղան 1,5 միլիոն հայերը:

Եթե տեղահանվել են ավելի քան 1.5 միլիոն հայեր և եթե հաշվենք, որ այդ ժամանակում հայկական մեկ ընտանիքը բախկացած էր միջին հաշվով 8 շնչից, կնշանակի որ տեղահանվել է մոտ 187500 ընտանիք: Այսինքն թուրք-օսմանը միանգամից տեր է դարձել 187500 պատրաստի բնակարանների իրենց բոլոր կից կարույցներով, հողամասերով և մարզերում գտնվող պատմաճարտարապետական բոլոր կոմպլեկսներին, որոնցից օգտվում է առ այսօր:

Թուրքերին է մնացել այդ ընտանիքների անշարժ գույքը, գումարով՝ 4 տրիլիոն գումար: Այդ տնտեսությունների անասունները աճողական հաշվով մոտ 10 տրիլիոն դոլար, այդ ընտանիքների պտղատու այգիները՝ ծիրան, խաղող, խնձոր, տանձ, նուշ և այլն և այլն, որի գումրը դժվար է հաշվարկել: Այդ տնտեսությունների սեփական հողակտորները, որոնց եկամուտները նույնպես դժվար է հաշվարկել: Այդ նույն Թուրք-Օսմանյան կայսրությանը մեր պահանջը պետք է լինի նաև համաշխարհային տուրիզմի զարգացումից առ այսօր հայկական ճարտարապետության, նրա կարույցների հաշվին յուրաքանչյուր տարի միլիոն դոլարի հասնող շահույթից բաժինը, որի իսկական տերերը մենք ենք: Եվ այդ միլիոններից ոչ մի սենթ չի ծախսվում նրանց պահպանման և վերականգնման համար: Իսկ մեր բնական աճի և նրա հետագա զարգացման հաշվարկները թող կատարեն համաշխարային մարդկության համապատասխան մարնինները...

Նույն պահանջը Ադրբեջանից: Մինչև 1920թ. Բաքուն եղել է հայ գործարարների քաղաք, որոնք կառուցել և շենացրել են այդ քաղաքը: Եվ ահա 1920թ. թուրք մենշեվիկները, դառնալով բոլշեվիկներ, ազգայնացրին հայ հարուստերի և գործարանները, և սեփական առանձնատները, և սեփական դպրոցներն ու հիվանդանոցները ու մարզահամալիրները: Մի խոսքով ամբողջը: 1991թ. իրենց նորից հրչակելով անկախ պետություն չեն ուզում մեր հարստությունը մեզ վերադաձնել: Դեռ ավելին, կազմակերպելով Սումգաիթ, Գետաշենի օղակ, Կիրովաբաթ, Բաքու ջարդեր, այդ աշխարագրական տարածքից դուրս քշեցին (ի հարկե իրենց եղբայրների ձեռագրով՝ հրով և սրով) ավելի քան 500 000 մարդ: Եթե այն բաժանենք 5 շնչի (յուրահանչյուր հայ ընտանիքի միջին թիվ, չնայած Բաքվում և Կիրովաբաթում այն երեքն էր) ապա կնաշանակի, որ 100-120 հազար տուն ենք թողել թուրք-ազերիներին: Իսկ Հայաստանից արտագաղթած 170 հազար ազերիները թողել են մեզ ընդամենը 21250 տուն և առանձնատուն: Այսինքն նորից հայ ժողովուրդը հսկայական միջոցներ՝ այն է 78-98 հազար տուն է թողել ազերիներին: Այս պայմանում հայերի հատուցմնան պահանջը պետք է դրվի իրենց վերաբնակեցումը Արցախում, քանի որ նրանք իսկական պատմական արցախցիներ են...

Թող չփորձեն հակառակը ապացուցել, իբրև թե գորբաչովյան պետությունը երկկողմ հատուցում է տվել: Այդ ում է հատուցել՝ մի կերպ մազապուրծ հայերին, թե Հայաստանի կոմունիստների կողմից առոք-փառոք ճանապարհված ազերիներին...

Եվ այսպես հարց Հայաստանի կառավարությանը և նախագահին. Արդյոք դուք ձեր բոլոր կարույցներով պատրաստ եք պահանջատեր կանգնել մեր արդար պահանջին, թե նորից ծաղրելու եք սփյուռքը իր լոբիզմով: Այն լոբիզմը, որոնց շատ պահանջատիրական հարցերը մշտարթուն են պահել թե ազգին թե հայ ժողովրդին: Հիմա ժամանակն է, հրամայական ժամանակը մեր պահանջները ներկայացնելու որպես պետություն, պահանջել մեր հողերի վերադարձը՝ ամբողջ Արցախը և Նախիջևանը:

Հոկտեմբեր, 1991թ.

Բաց նամակակ աշխարհի այսպես կոչված սուտ սրբերին կամ երկրների ղեկավարներին

Thu, 14 Dec 2006 16:29:07 GMT

Ցանկացած պետության ղեկավար, անկախ երկիր մոլորակի վրա նրա զբաղեցրած տեղից, անկախ իր տնտեսական հզորությունից երբ ուզում է զբաղեցնել երկրի ղեկավարի աթոռը, իր ելույթը սկսում է հետեւյալից. Մեր գերխնդիրն է ապահովել ժողովրդի ւ մարդու հիմնարար ազատությունը ւ նրանց ապրելու լիիրավ իրավունքը, քանի որ անգնահատելին մարդն է ւ նրա բարօրությունը, եւ շարունակում են, իբր թե հանուն ժողովրդի ու մարդու բարորության իրենց ղեկավարման ժամանակ կանեն ամեն ինչ այդ ծրաքիրը իրագործելու համար, ծրագիր, որ գրել են իրենց համախոհների հետ միասին:

Եւ երբ իրենք զավթում են /ընդունենք նաեւ, որ ընտրվում են տարբերակը/ երկրի ղեկավարի աթոռը, դրանից հետո մոռանում են բոլոր խոստումները եւ իրենց թիմով կամ թայֆայով սկսում են իրագործել նույն ժոշովրդին թալանելու նույն մարդկանց ստորացնելու գործողությունները նոր ու դաժան մեթոդներով, ամբողջ ուժը ներդնելով նորանոր զենքերի եւ նորաձեւ ոչնչացման միջոցների ստեղծման եւ իրացման վրա...

Եթե այս մարդիկ իսկապես մտածում են մարդկանց եւ ժողովուրդների նորմալ ապրելու մասին, թող գան փոխադարձ համաձայնության եւ վերջ դնեն զենքերի վրա կատարվող ծախսերին ու այդ միջոգները ուղղեն երկրագնդի բնակչության բարեկրթության վրա, անկախ նրանց մաշկի գույնի, հավատքի ուղղության եւ այլ բաժանարար գծերի... Այ սա կլինի իսկական մարդասիրություն եւ աստվածավախություն: Պատրաստ եմ ցանկացած բանավեճի, ցանկացածի հետ:

1986թ.

Անկախության օր

Mon, 11 Dec 2006 08:00:01 GMT

Ճշմարտությունը ամենա մեծ, դառը հաբն է աշխարհի բոլոր ժողովուրդների, առավել ևս անհատների ու դրանից շատ ու շատ առավել ևս ղեկավարների համար: Հայ ժողովրդին վերջին, և թող լինի հավերժ, անկախությունը տրվեց երկրագնդի վրա գտնվող աշխարհակալ պետության փլուզումից /այստեղ ոչ մի անհատ կամ խմբեր ու առավել ևս կուսակցություններ իրավունք չունեն իրենց վերագրելու անկախություն ձեռք բերելու քայլը:

Այս անկախության համար հայ ժողովուրդը դարերով արյուն է թափել: Եվ ահա իմ սերնդին բախտ վիճակվեց այդ ծանր բեռը կրելու և այն ամրապնդելու ու գալիք սերունդներին հանձնելու այդ պատվավոր գործը:

Եվ ահա անկախ մարդկային հոգու տարբեր վիճակներից և Հայաստան աշխարհում տիրող բարդ ու խրթին վիճակից և հատկապես մարդկության մշտնջենական ուղեգիծ անհատների և կուսակցությունների հակամարտությունից… դիտելով հայոց բանակի շքերթը, նվիրված ՀՀ անկախության օրվան, սիրտս ուրախությունից կտոր կտոր է լինում: Ողջ հայ ժողովրդի համար ձեռք բերածի պահպանումը և նրա հետագա ընդլայնումը ու ամրապնդումը դառնում է մեր և գալիք սերունդների ամենասուրբ գործը: Ցնծա իմ հայ ժողովուրդ, որ իսկապես կայացել է ազգային բանակտ, չնայած իր ամբողջ թերություններով հանդերձ /կաշառակերության լայն թափ, անմեղ զինվորների սպանություններ, զինվորների թերսնում, թերհաքնում, սանիտարական պայմանների անթուլատրելի վիճակ, բանակի ղեկավարության գործողությունների հետևանքով մեծ դասալքություն, էջան գնում թանկ ձևակերպում և նմանատիպ հազար մեծ ու մանր բանակի համար անթուլատրելի բարքերի/:

Այքանից հետո` այսինքն, երկու ամենակարևոր գործոններից ու նրանց փաստացի կայացումից /անկախություն և բանակի կայացում/ հետո, ես ցանկանում եմ իմ ժողովրդին, իմ հայրենիքի զավակներին հրամցնել ճշմարտության մի քանի դառը հաբեր:

Ինչ էինք ուզում և ինչպես էինք ուզում տեսնել մեր անկախ ու միացյալ Հայաստանը մինչև 1988թ. շարժումը և որն էր մեր նպատակը և ինչու այսպես եղավ…

Գիտակցելով և իրատես լինելով տեսնում էինք երկրագնդի ամենահզոր պետության փլուզումը և մեր առաջնահերթ խնդիրն էինք համարում հայ ժողովրդին իր 30 հազ. քմ Հայաստանով, 4.4 հազ. քմ ԼՂ-ով և 4.8 հազ քմ. Նախիջևանի տարածքները ապահով դուրս բերել փլուզվող կայսրության կազմից: Ունեինք հաստակ ծրագիր` դուրս բերումը կատարել խիստ իրատեսորեն, առանց առաջ և հետ ընկնելու կայսրությունում կատարվող իրադարձություններից… Ես կարող եմ ասել, որ մեզ հաջողվեց կատարել խնդրի 75%: Մենք չօկտագործեցինք 1989թ. դեկտեմբերի 4-ի Նախիջևանի դեպքերը: Այն ժամանակ ողջ Նախիջևանը տեղափոխվել էր Իրան և մեզ, հայերիս, ՑՌՈՒ-ի գործակալ Գորբաչովը ասած. “Գնացեք և ձեր հարցերը լուծեք”: Այդ ժամանակ մենք պարտավոր էինք տեր կանգնելու մեր ապ ու պապերի գերեզմաններին: Սակայն ներքին անհամաձայնությունը և գործելու հստակ պլանի բացակայությունը մեզ զրկեց պատմական այդ մեծ իրադրությունից օգտվելուց: Փառք հայ ժողովրդին, այո ամբողջ ժողովրդին և ոչ թե մանր մունր խմբավորումներին, արդեն 5 տարի է, որ ամրապնդում ենք անկախ հայրենիքը:

Սակայն թերանում ենք կատարել աշխարհով մեկ սփռված հայերին հայրենիք վերադարձնելուն /բացառությամբ Ադրբեջանից, Վրաստանից, Իրանից և Թուրքյայից, մենք նրանց հետ դեռ շատ ասելիքներ ու անելիքներ ունենք/: Վերադարձնել և Հայոց աշխարհը շենացնելը չէր միայն, այլ Ղարաբաղի և Նախիջևանի վերաբնակեցումը, այսինք մեր պատմական ու մեր պապերի հողերին տեր կանգնելն էր:

Ի ցավ ինձ և ամբողջ հայ ժողովրդի կատարվեց հակառակը: Անկախ Հայաստանից հեռացան /ես պատճառները չեմ նշում/ շուրջ 800 հազ. հայեր: Սա է ճշմարտությունն այս 5 տարիների: Տա աստված և իհարկե մենք, որ կարողանանք շտկենք այս ահավոր սխալը:

Հաջորդ խնդիրը, ըստ ինձ շատ կարևոր խնդիր, որ մենք ընտրենք մի այնպիսի ղեկավար, որը կարողանա մեր ազգին պոպոքի սուջուխի պեզ մերել և ինքը լինի այդ սուջուխի թելը: Այսինք յուրաքանչյուր հատիկին վտանգ պատճառելուց իր սիրտը ցավա և այդ ցավի վախից ազգը միշտ պահի միասնական և համախբված… Այս խնդիրը ըստ ինձ ի սկազբանե չկատարվեց ընդհանրապես, քանի որ մենք նախագահը ընտրեցինք մեկին, որը Հայաստանում ոչ մի արամատ չունի և չի ունեցել: Հայոց նախագահը 70 պորտով պիտի հայաստանցի լինի: Նա սրբավայր, գերեզմանոցներ պիտի ունենա, որ ինչպիսի պայմաններ էլ ստեղծվի իր համար, նա փախուստի մասին չմտածի:

Հաջորդ խնդիրն էր` եղածի, ունեցածի վրա ավելացնել և կատարելագործել այն և ոչ թե եղածը փոշիացնել, ինչպես հայրս կասեր` բնկալն էլ ուտել: Ապիկարները զազրախոսելու չափ նշում են, թե ժառանգել էն փլատակներ: Իսկ ինչ գրեին կամ ասեին 1918-20թթ. Անկախ պետության ղեկավարները, որոնք ժառանգելով փուշ ու տատասկի տակ տնքացող ամայի, առանց գյուղ քաղաքի այսպես կոչված թղթի վրա Սևրի պայմանագրով Հայաստանը, առանց արդյունաբերության, առանց գիտության, առանց գյուղատնտեսության և այլն, դրանց գումարած 600 հազ. գաքթականներ, համաճարակներ և ամենաահավորը` շրջափակում ու պատերազմ: Պատերազմ չգիտես ում հետ և որտեղ, տո Ռուսաստանի, տո Վրաստանի, տո Ադրբեջանի, տո Թուրքյայի: ՈՒ նրանք ստեղծեցին երկիր, հիմք դնելով գիտությանը և արդյունաբերությանը… Իսկ մենք ժառանգել ենք ժամանակակից աշխարհի ամենագիտական և ամենաարդյունաբերական երկիրը: Սակայն ուզում ենք չգիտեմ ում աչքերին թոզ փչելով, հաստատել թե ոչինչ չենք ստացել: Ամոթ է տո: 70 տարվա կառուցածը և ստեղծածը 5 տարում անգամ չկարողացաք ամբողջությամբ քանդել և թալանել:

21.09.1996թ.

Նորից հայի հետին խելքը...

Sun, 05 Nov 2006 10:35:48 GMT

Նորից հայի ետին խելքից ենք խոսում: Ազգերից առաջինը իմանալով և հսսկանալով, որ հողը պատկանում է նրա վրա ապրողներին և արարողներին, մենք <<հայտնագործեցինք>> որտեղ հաց, այնտեղ կաց ազգակործան <<թևավոր>> խոսքը, որով և առաջնորդվում ենք այսօր, և Աստված չտա, թե շարունակենք...

Երբ հեռավոր 1988թ. փետրվարին սկսվեց մեր նորօրյա ազգային ազատագրական պայքարը, մենք առաջարկում էինք, որ արցախցիները վերադառնան հայրենիք, իրենց բնօրրանը, և շենացնեն հայրենիքը, սպասելով ԽՍՀՄ-ի փլուզմանը, ու պաշտպան կանգնեն մեր և իրենց հայրենիքին:

Առաջինը կատարվեց` փլուզվեց ԽՍՀՄ-ը: Մենք ընտրեցինք ճիշտ ճանապարհը` զենքով ազատագրեցինք մեր պատմական հայրենիքի մի մասը` ավելի մեծ կտորները թողնելով թաթար-թուրքերին` Նախիջևան, Լեռնային Արցախի հյուսիսային մասը և այլն...

Ազերիների երկրում կոտորածից մազապուրծ Արցախցիները, այո՛, Արցախցիները, քանի որ և՛ Բաքվում, և՛ Սումգաիթում և՛ Կիրովաբադում ու Մինգեչաուրում Արցախից վերաբնակեցվածներն էին, որոնք շուրջ 500.000 մարդ էին, Արցախ վերադառնալու փոխարեն, ցրվեցին աշխարհով մեկ:

1994թ. մեր սուրը փառքով առկախեցինք` թշնամուն ժամանակ տալով ուշքի գալու... Իսկ մենք փոխանակ վերաբնակեցնելու Արցախը և ազատագրված տարածքները, սկսեցինք Երևանում տներ գնել: Այսօր բոլոր արցախցիները, հատկապես ստեփանակերտցիները, Երևանում ունեն բնակարաններ: Հետագայում նրանք ի՞նչն են պաշտպանելու թշնամուց...

Վերաբնակեցումը պետք էր, և պետք է կատարվեր պետության ջանքերով: Մեկ տասնյակից ավել ճանապարհ կա վերաբնակեցնելու համար: Վերաբնակեցման փոխարեն 1994թ-ից հետո հայոց իշխանությունը Արցախի հարցը սեփական ժողովրդի գլխին դարձրեց, այսպես կոչված, զսպաշապիկ, իսկ ինքը զբաղվեց ալան-թալանով առ այսօր: Եվ երբ արդեն կանգնած ենք փաստերի առաջ սկսել են հիշել, որ 500.000 հայ փախստականներ Ադրբեջանից ունեն և՛ հողի, և՛ գույքի, և՛ ապրելու իրավունք միջազգային բոլոր օրենքներով: Լավ է, որ գոնե հիշել եք այդ մասին, տեսնենք ինչպես կշարժվեք...Ե՛տ վերադարձեք Արացախ, առաջին հերթին առաջին մեծության <<աստղերը>> (նախագահ, երկու պաշտպանության նախարարներ, ԱԺ նախագահ ձեր բոլոր շրջապատով), հետո ձեր <<մեծի>> իրավունքով հրավիրեք ձեր բարեկամ հարազատներին, նրանց խնամիներին, աշխարհով մեկ թափառող արցախցիներին և կետսնենք, թե հարցը ինչքան հանգիստ ու բարի լուծում է ստանում:

Ուժի մեջ է մինչև ձեր վերադարձը

Մինչև ե՞րբ լռենք

Sun, 15 Oct 2006 14:21:47 GMT

“Տեղահանում են”, “կոտորում են”, “բռնաբարում են” - 1100թ-ից սկսցած հայ ժողովրդին լուսաբացին կամ երեկոյան հասած լուրերն են...
2005թ դեկտեմբեր – Ջուղայի գերեզմանատանը ավերել են վերջին 4000 խաչքարերը, որի հեղինակներն են այդպես էլ մարդ չդարձած 21-րդ դար մտած թուրքերը:

Այս լուրը հաղորդեցին հայկական լրատվամիջոցները: Ինչպես լռել էինք նախկինում, նույն Ջուղայի 5000 խաչքարերը երկրի երեսից ջնջելու փաստի առթիվ, այպես էլ այսօր ենք լռում...

Հայոց իշխանություններ, նոյեմբերի 27-ին ձեր հրատարակած թվերով իբրև փաստ արձանագրվեց, որ մեկ ու կես միլիոն մարդ ձայն է տվել իրենց ապրելու իրավունքին`սահմանադրության փոփոխությանը: Այդ իրավունքը ոտնահարված է: Այդ ինչու՞ այդ մարդկաց փողոց չեք հանում, որպեսզի ձեր կողմից հորջհորջված քաղաքակիրթ աշխարհին ահազանգեք: Ինչպե՞ս եք պատկերացնում պետություն կամ ազգ ու ժողովուրդ ղեկավարելը. որ դուք կուշտ ու հարուստ լինեք, թող պետությունը իր պատմությունով վերանա, հա՞...

Ամպագոռգոռ ընդիմություն, համոզում եք, որ ժողովուրդը ձայն չի տվել (միանգամայն համաձայն եմ): Դե այդ իսկ ժողովրդին հանեք հանուն հայ ժողովրդի պետականության պաշտմանության: Հանեք, քաղաքակիրթ ազգերին զգուշացնելու համար: Ասեք, եթե 21-րդ դարում այդ վայրագները շարունակում են աշխարհի երեսից վերացնել հայոց պետականության սիմվոլները, մենք հայտարարում ենք նմանատիպ վերաբերմունք այդ վայրագների նկապմամբ...

Հայ ժողովրդի “փրկիչ” կուսակցություններ, հասարակական կազամակերպություններ, ի՞նչ է դուք ստեղծվել եք միայն նրա համար, որ յուրաքանչյուրդ բզկտի ազգին ու նրանից խլի իր բաժինը կամ համաշխարհային օգնություններից փախցնի իր բաժինը: Միևչև օրս ձեր գործողւթյունները ապացուցել են վերընշված փաստը: Եթե դուք ձեր 30.000-ից մինչև հինգ հոգանոց անդամներին ոտքի չհանեք թմբրի մեջ գտնվող, ամեն ինչի նկատմամբ անտարբեր ազգին, նշանակում է դուք բամբասողներ եք...

Հայաստանի անտառաճանաչ ԱԺ (իհարկե, ներողություն բանիմացներից), եթե դուք այս պահին չցուցաբերեք մեր կամքի արտաբերում, այսինք ընտրողների համաժողովրդական ցասումի բարձրացման գործը, ուրեմն պետք է հեռանաք: Դուք պարտավոր եք ԱԺ ամբիոնից դիմել ժողովրդին. “Հանուն մեր պետականության ոտքի բարձրացեք, սա աթոռափոխության համար չի”...

Քաղաքակիրթ աշխարհ, եթե 2006թ. Ղարաբաղի հարցի լուծման տարի եք համարում, թե ինչ ելքով միայն դուք և մեր իշխանությունները գիտեք, հիմա բացեք ձեր աչքերը և պատկերացրեք. եթե մենք Ղարաբաղը թողնենք Ադրբեջանի կազմում, ապա ի՞նչ ապագա է սպասում նրան...

Ամբողջ հայ ժողովրդին - եթե մեր անկախությունը և պետության հարատևումը թանկ է ամեն մի հայի, խնդրում եմ այս պայքարի մասնակիցը լինել, սա աթոռակռիվ չի...

Հայոց եկեղեցուն – ընդունել և ապրում ենք “մի արա ուրիշին այն, ինչը չես ուզենա անեն քեզ” սկզբունքով...Խնդրում եմ ասեք, այս վայրագների հետ ինչպե՞ս վարվենք...

15.12.2005

Ի պատասխան Ա. Բլեյանի ԱԶԳ թերթի հոդվածին

Sun, 15 Oct 2006 14:20:05 GMT

…Թուրքը այսօր անկիրթ բարբարոս է, բայց
քաղաքակրթվելուց հետո կդարնա կրթյալ ավազակ
և այն ժամանակ ավելի վտանգավոր կդառնա…
Րաֆֆի

Ինքնակոչ “քաղաքական գործիչ” Ա.Բելյանը հայ ազգին, այո ազգին և ոչ թե ժողովրդին դաս է տալիս ադրբեջանական ասացվածքով. “Երբ շատ է դժվար դիր փափախտ առաջդ ու խորհիր”: Այս ասացվածքը չեմ կարող ասել թե ինչ կցուցանե, բայց ըստ երևույթին Ա.Բլեյանը ուզում է մեզ մոլորեցնել, մեր իրական վիճակը ադրբեջանական ասացվածք անվանելով:

Քաղաքական ավանտուրիստների բերած պետությունը մեր ժողովրդին հասցրել է` երբ շատ դջվար է, փափախտ դիր առաջդ` մայթի վրա, և մուրա, վիճակին:
Մի փոսքով խառը մտքերից և տարբեր տեսակ հակադրվող զհացմունքներից ձեռբազատվելու և սթափ գրելու համար հարկավոր է հոդվածի յուրաքանչյուր բառին պատասխանել…

-Ադրբեջանի և Հայաստանի նախագահներին և այլներին ուղղված ուղերձին, հույսով եմ ծանոթ եք:

Մինչ “ԱԶԳ”-ի ազգուրած հոդվածը ի ուրախություն ինձ ծանոթ չէի: Նախ այն միտքը, թե նա Հայաստանում իր նպատակին հասել է մեկ օրում: Ինչ է ուզում ասել, կամ ինչ դաս է տալիս: Չէ որ իր նշած մարդիկ` Հանրապետության նախագահը և մնացած ՀՀՇ-ականները իր ամենօրյա ընկերներն են, և բացի այդ, այդ միտքը նրանք են մտահղացել և ցանկանում են, որ այն դառնա մեր ազգի նպատակը: Դա ձեր թիմի “դաստի” նպատակն է` ծախել հայկական հողերը միայն թե մնալ իշխանության գլուխ: Եթե ԱԲ-ն կփորձի մեզ համոզել, թե ինքը իշխանությունից չի օգտվում, դա զուտ հերհուրանք է, քանզի ժողովուրդը շատ լավ է հասկանում, թե ինչ է նշանակում անձամբ ճանաչելը և անձնական կապերը… և ինչ օգուտներ են դրանք բերում ԱԲ-ին:

ԱԲ-ն տրտնջում է, թե. “Շատ կուզեի ունենալ ՀՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության, Հանրապետության նախագահի, կամ կառավարության, վերջապես ՀՀՇ վարչության որոշումն ու որոշակի լիազորություններ ավելի արդյունավետ ու վստահ գործելու համար: Ըստ ինձ, աստված չարասցե, եթե նրան տրվեր իր ցանկացած լիազորությունները (չնայած նա կեղծում է. վերընշված բոլոր օղակներից նա բավարար համաձայնություն է ունեցել իր “օգտակար” աշխատանքը կատարելու համար, ըստ ՀՀ նախագահի ելույթի), ապա նա մեկ հատիկ ստորագրություններով ԼՂՀ-ը կտար Ադրբեջանին և ստորացման, անարժանապատիվ ապրելու, դարերով մեր ճակատին խարազած տողերը կհաստատեր (որը պարզ երևում է հոդվածում) ու փորը կուշտ կվերադառնար:

Այնուհետև ԱԲ-ն մանրամասն շարադրում է իր ազատ մտքերը այցի վերաբերյալ և մեզ խրատում, թե ինչու չենք կարող մեր տեսակետները շարադրել-զարգացնել հայ-ադրբեջանական հարաբերություններում: Աշոտ Բլեյան` չենք կարող նրա համար, քանզի մենք ազգային ազատագրական պայքար ենք մղում հենց ադրբեջանի հետ և մեր լավագույն զավակները շուրջ 72 տարի զոհվում են այդ պայքարում: Իսկ քեզ նմաններին և սահմանադրական պայքարի կեղծ կողմնակիցներին (ՀՀՇ-ն իր բոլոր լիդերներով) իրավունք չի տրված անարգելու այդ անունները և մոռանալ թափված արյունը:

ԱԲ-ն շարադրում է իր հանդիպումները ադրբեջանցիների հետ և հիացական մեկնաբանում նրանց կողմից ընդունելությունը, անգամ գիշերվա ժամը 23-ին պատահական հյուր գնալը… Պ-ն Բլեյան, եթե դուք ատոմ (որը կասկածում եմ),բայց ցույց չեք տալիս, եթե դուք պահանջելու փախարեն պատրաստ էիք զիջելու ու բավարարելու նրանց պահանջները, ձեզ թվում էր, թե նրանք ձեզ պետք է ընդունեին այնպես, ինչպես ձեր կողմից մի քանի անգամ մատնանշած Զ.Բալայանին կամ բուն Արցախի առաջնորդներին: Ոչ, այստեղ կեղծում ես և չունես համարձակություն, որպեսզի նշես, որ դու միշտ զիջողի և նրանց քծնողի դերում ես եղել, համաձայնվել նրանց բոլոր պահանջներին:

ԱԲ-ը հիանում է Բաքվով և նրա լուսավորությամբ: Բայց մոռանում է մի պարզ ճշմարտություն, որ այսօրվա էլեկտրոեներգիայի սովի համար առաջին հերթին պետք է պատասխան տան ներկայիս ղեկավարությունը նախագահի գլխավորությամբ, հատկապես “փռչոտ շիզոֆրենիկ” ըստ Հ.Ղանդիլյանի դիպուկ բնութագրությամբ և նախկին ապազգային քաղաքականություն վարող կոմունիստները, (ներողություն ընթերցողից, երկուսն էլ հավասար ապազգային քաղաքականություն են վարել ու վարում), որոնց համատեղ ջանքերով անգործության մատնվեց բոլոր վիճակում (գործեր, թե չգործեր կապ չունի) վտանգավոր ատոմակայանը: Եթե ուրանը պետք է մնար ատոմակայանում, ուրեմն այն պարտավոր էր գործել և լույս տալ Ա.Բլեյանի մթագնած ուղեղին:

Ինքնախոստովանություն. Իր բոլոր հանդիպումներում նա տեսել է (և ոչ թե զգացել, հեղ.) պետական մտածողություն քաղաքակրթության և բարեկրթության առողջ ծիլեր:

-Ադրբեջանի զորությունից սարսռացի ու զարմացա: Ոնց կարելի է թերագնահատել այդպիսի ամուր պետությանն ու ինչպես ենք հադգնում մեր թույլ թևերով ճոճել-ճեղքել այսպիսի գոյությունը:

Ըստ ինձ այս նախադասությունը գրվել է ՀՀ-ի ամենաբարձ պաշտանյաների պատվերով: Չէ որ երբ հայոց ազատամարտիկները ԼՂ-ում ազատագրում էին հայկական բնակավայրերը, մեր հարգարժան նախագահը պինդ գրկելով խորհրդարանի ամբիոնը, համայն աշխարհին հայտարարեց, որ մենք թույլ խղճուկ պետություն ենք (որը չհամարվեց ռազմական գաղտնիքի տարածում):
Դե եկ վարդապետ ու մի խենթանա…

Այդ ելույթով նախագահը դավաճանաբար դանակ մեխեց առյուծաբար կռվող ազատամարտիկների թիկունքին: Իսկ մինչ դեռ նա պարտավոր էր ոգեկոչելու և խրախուսելոև մեր հաղթանակները, ստեղծելու ազգային բանակ (բանակ, որը պահանջվում է 1989թ.), որը պետականորեն կպայքարի այդ Ա.Բլեյանի “Հզոր պետության” դեմ:

Ա.Բլեյան, միք սարսափեք Ադրբեջանի զորությունից, հասկացեք մեկ ճշմարտություն. Մենք պայքարում ենք մեր հողի, մեր տան, մեր պատվի համար: Իսկ “ուժեղ” թշնամին հակառակը, նվաճելու, ստրկացնելու և իր հողային տարածքները մեծացնելու: Դուք փախարեն ազգային ցեղակրոն դաստիարակեք, ուղիղ հակառակն եք անում, նրան դարձնում վախկոտ, երկչոտ, հարմարվող, հայրենիքը լքող, մի խոսքով դաստիարակում եք տխրահրչակ ասույթով. “Որտեղ հաց, այնտեղ կաց”: Ա.Բլեյան, դա քարոզելու իրավունք ունի ամենաանբարոյական, հայրենիքի զգացում չունեցող անձը, իսկ դու ծնունդ ես մի շրջանից` Գավառից, որի պատմությունը, որպես Հայկական երկիր առնվազն 5000 տարվա պատմություն ունի… Հրաժարվեք ձեր ծննդավայրից, եթե դուք արժանապատվություն ունեք (որի վրա կասկածում եմ):

- Հայստան պետության, Լեռնային Ղարաբաղի, նրա ծողովրդի ու հայերի նկատմամբ, չարություն զգացի…

Զայրույթից չգիտեմ ինչ պատասխանել այդ ձեր վախկոտ մտածելակերպին: Այ ընկեր, թե պարոն, եթե նրանք մեր նկատմամբ չարություն չունեն այդ ինչու են հայաթափման և հողերը գրավելու կուրս բռնել, այդ ինչու նրանք չեն գալիս մեզ խնդրելու և զիջելու, այլ դուք եք գնում մուրալու և զիջելու: Ա.Բլեյան, նրանք իրենցն արել են և բուն Հայկական հողերից քշել են հայերին, իսկ ձեր նման խնդրողներին թուրքական կեղծավորությամբ համոզում են, թե մենք բարեկամներ ենք: Ինչպես դուք և ձեր նմանները դա չհասկացան Նախիջևանի գործում: Եվ եթե դու քեզ մեր ժամանակի Թումանյան ես զգում սպիտակ դրոշակով, ինձ թվում է չարաչար սխալվում ես:

-Հասկանում-ընդունում եմանխուսախելիությունը իրար կողքի, իրար մեջ ու իրար գնելով ապրելու…

Ա.Բլեյան, սկսած հազարական թվականներից հայ ժողովուրդը իր սեփական կաշվի վրա զգացել և փաստացի տեսնում է ձեր լեզվով շարադրածը` իրար մեջ ապրելը, մնացել է մի թիզ հող, այդ էլ կառնեն… Ու գալիք թափառական սերունդները պետք է մտածեն նորԻսրաել ստեղծելու մասին… Ամոթ է , հասկացիր, թե ինչ ես գրում և ինչ ես քարոզում: Չկա ածական , որով որակեմ ձեզ:

-Բոլորը ինձ շիտակ ասում են դուք արեցիք, ինչու արեցիք, ինչ շահեցիք, որն է ձեր հույսը…

Ես չգիտեմ դուք իրականում անտեղյակ եք, թե ով արեց և ով ինչ է ուզում և ով ինչ շահեց, թե քեզ դրել ես մոլլայի տեղ և ուզում ես հայ ժաղովրդին բթացնես: Նրանք այդ հարցերը տվել են քեզ, քանզի դու խնդրողի և մուրողի դերում ես հանդես եկել: Դե ուրեմն իմացիր, մենք չենք սկսել, այս սկսվել է դեռ հազարական թվականներից, երբ այդ քոչվոր (բառերը կարող եմ կոռեկտ օգտագործել, որ ձեր սրտովը լինի, բայց ոչ առարկաները իրենց անունով եմ կոչում) մեզ մեր հայրենիքից դուրս են հանել և դարձրել թախառական: Եվ այն ժամանակի ձեզ պես վարժապետները, ձեր իսկ մտածելակերպով քարոզել են հնազանդություն և ասել, թե մարդիկ են, տուն չունեն, տեղ չունեն, տուն տվեք թող ապրեն: Փոխանակը պայքարելու իրենց հայրենի հողի համար, իրենց հողում դարձան ճորտեր և մինչև այսօր անարժանապատիվ ապրեցին և ի դժբախտություն մեզ միշտ ղեկավարվեցինք վարժապետական, այսպես կոչված հումանիտար, մարդասիրական և այլ ական պատգամներով, չհասկանալով, եթե զիջում ես մի կտորը, պահանջում են ամբողջը:

Ինչու արեցինք. Քանզի բաժակը լցվել էր և Ղարաբաղի ազատատենչ, արժանապատվություն ունեցող մարդիկ (խոսքս բուն բուն Արցախում ապրողների մասին է) այլևս ճորտի պես իր իսկ հողի վրա չէր կարող ապրել, ավելի լավ է հերոսաբար մեռնել, քանց թե սողունի և ճորտի պես ապրել, երևի այս էր մտածում Արցախի հողի տերը…

Ինչ շահեցինք. Եթե ձեր պես դատենք քիչ բան ենք շահել, կամ ինչպես դուք և ձեր համախոհերն եք մտածում, երեևի ոչինչ: Իսկ հարցրու Զ.Բալայանին, ղարաբաղցիներին, Արամոներին, Անդրանիկներին և կամավոր զոհվող մնացած մարտիկներին, նրանք քեզ կասեն: Իսկ եթե առայժմ ոչինչ չենք շահել դա ամբողջ հայ ժողովրդի մեղքն է:

Հույսներս դրել ենք միայն և միայն մեզ վրա: Յուրաքանչյուր հայ պարտավոր է իմանա, որ հայրենիքը սկսվում է սահմանից, որ իր տան հանգիստը ու խաղաղությունը պետք է պաշտպանվի սահմանից և ոչ թե ըստ մեր ղեկավարների, յուրաքանչյուր շրջան կամ յուրաքանչյուր գյուղ, կամ յուրաքանչյուր տուն պետք է ինքն իրեն պաշտպանի: Մի վախեցիր, քեզ և ՀՀՇ-ի ժողովրդին չենք ասի կռվեք, դուք վայելեք, իսկ եթե մի քիչ նեղություն ենք տալիս ձեզ վայելելու համար երևի ներող կլինեք:

-Հոր, ուսուցչի, համայնքի ներկայացուցչի (այս մասով ինքտ քեզ ճիշտ ես բնութագրում, այո, ոչ թե ժողովրդի այլ համայնքի ներկայացուցիչ ես, այդ մտքի լրիվ ընդգրկումով, քանզի ազգը քեզ համար համայնք է), այս մի քանի սար ու ձոր Հայաստան (մի քանի սար ու ձորով մնացած երկրի պատճառ-հետևանքը ձեզ նման վարժապետների գործն է) երկրի զավակի գիտակցությունը պատասխանատվությունը իմ աղջիկների, իմ սաների ու ծնողների, Հայաստան պետության ճակատագրի նկատմամբ էն գլխից ենթադրում են շիտակություն ու խիզախություն:

Այո ԱԲ, էն գլխից, որ ազգովի ոտքի կանգնեցինք, մենք համարձակ, խիզախորեն ու անվախ կրկնում էինք, որ սա հողի պայքար է, որ սա ազգային ազատագրական շարժում է, հարկավոր է սկզբից և եթ պատրաստվենք և պատրաստ լինենք դիմակայելու, իսկ դուք այդ ՀՀՇ-ն ներկայացուցիչները, քանի որ տենչում էիք իշխանության խաբեցիք շուտ խաբվող ժողովրդին, քանզի դուք Ղարաբաղը սկուտեղի վրա էիք ցանկանում և ժողովուրդը տարվելով ձեր փչոցի հովերով սահմանադրական պայքար է տարել և տանում: Վերջը ավաղ ձեր պարտվողական, ստորացուցիչ, զիջողական քաղաքականությունը բերելու է մեր իզուր թափված արյան ու հողերի կորուստին: Հենց սրա համար պետք է պատասխան տաք և ոչ թե նորից շիտակության համար:

-Բայց և խելամտություն սթափություն, որովհետև նաև սիրելով կարելի է սպանել և շատ ուզենալով կորցնել:

Միանգամայն համաձայան եմ նախադասությանդ վերջի մտքի հետ, բայց չպետք է մոռանաս ԱԲ, որ խելամտությունը և սթափությունը մեզանից պահանջում են պարտվողական քաղաքականություն ու հայրենի հողերի զիջում և 1915թ. պես ոչխարի հոտի պես կոտորում: Սթափությունը մեզանից պահանջում է մեկ անգամ ևս համախմբվել մեկ հարցի շուրջ: Հայրենիքը, հայրենի հողը վտանգի մեջ է, այն փրկենք և ապա նոր երազենք տաք ջուր լի խանութներ և նման շքեղություն, որով դուք հիացած էիք Ադրբեջանում:

ԱԲ, դուք չմոռանաք, որ ձեր կրթոջախը կառուցված է Հայկական հողի վրա և Ղառաբաղցիները նույնպես ուզում են, որ իրենց դպրոցները իրենց հայրենի հողի վրա կառուցվի: Դուք նշում եք պատասխանատվություն սաների առջև, եթե դուք այդ 400 սանին դաստիարակում եք ձեր ստրկական, ստրկամիտ, ճորտի, վախկոտի, հայրենի հողը ուրիշներին թողնելու հոգով, ոևրեմն ձեր կրթոջախի և ձեր սաների հետ հեռացեք մեր Հայաստան աշխարհից:

-Ատում են զ.Բալայանին…

Եթե քեզ մտավորական ես հորջորջում, թշնամանքով մի լցվիր այս պարագայում մարտիկի հանդեպ: Ես չգիտեմ թե Զորին ինչ նպատակներ է հետապնդել շարժումը սկսելուց, բայց որ դուք կանխապես իշխանության եք ձգտել, դա պարզ գիտի ամբողջ ազգը:

Մեջլիսի անդամը խոստանում է իր պան ադրբեջանցի լինելը, այնուհետև քո գրչով շարունակում է ինտերնացիոնալիզմի ծանոթ կարգախոսներից: Իսկ դուք ինչ եք պան իսլամիզմի, թե ինտերնացիոնալիզմի հարազատ զավակը, ինչպես էիք ժամանակին ԽՄԿԿ-ի շարքերում ու միգուցե և այժմ:

-Բաքվում շատ ծանր են տանում յուրաքանչյուր զոհվող ադրբեջանցու փաստը:

Ինչպիսի սենտիմենտալիզմ ընկ.Բլեյան, իսկ հայերի մահը միգուցե մենք ուրախությոմբ ենք տանում և ցանկանում, այո, այդպես պատասխանեցիք ձեր ընդունողներին:

-Ոչ մի դժվարություն չեմ տեսնում պատերազմը դադարեցնելու մեջ, միայն թե հայերով հրաժարվեք տարածքային պահանջներից:

Ա.Բլեյան, այս “հայտնագործության” համար էիր Բաքու գնացել: Այո ընկեր, եթե պատերազմը հողի համար է այդ ինչպես հրաժարվենք, և եթե պետք է հրաժարվեինք, ինչու պայքարեցինք, որ ձեզ իշխանության գլուխ բերենք ու ժողովրդին սովի մատնենք:

-Հայ իշխանավորներին չեն հավատում, չեն վստահում, միշտ հայավարի բանակցությունների ժամանակ ինչ որ բան թռցնում եք, ինչ որ բան ստորագրում, հետո դրժում ձեր խոսքը, հետո նենգաբար նախահարձակ լինում:

Եվ այս նախադասությունը, միտքը թուրքերի բերանից գրողը իրեն հայ է անվանում, իսկականից, որ նենգաբար հայ ԱԲ: Ա.Բլեյան, նրանք ճիշտ են, որ ձեզ չեն հավատում, քանզի դուք չունեք հստակ գիծ, ձեր մեջ ձեր պատի ներսում խոստովանում եք, որ հողի կռիվ է, իսկ աշխարհին հայտարարում, իբրև թե ազգերի ինքնորոշում է, սահմանադրական պայքար է, կամ ղարաբաղին տեսնում էք տարբեր կարգավիճակում: Հայ պետության անունից, եթե դուք նրանցից պահաջեք Ղարաբաղը, ապա նրանք կզգան, որ գործ ունեն պետական պահանջի հետ և ոչ թե զ.Բալայանի կամ մի խումբ էքստրեմիստների հետ: Չկա պետական պահանջ, որի հետևանքով ձեզ չեն վստահում, քանզի գիտեն, որ ձեր և ղեկավարության պահանջը չի համընկնում ժողովրդի պահանջին:

-Չեն հասկանում ու չեն ընկալում 1988թ. հայերի ընդվզումը Ադրբեջանում. Մի թե վատ էին հայերն ապրում …

Ա.Բլեյան, եթե դու էլ միացած ադրբեջանցիներին այս հարցն ես տալիս (ես կարծում եմ, որ դուք համակարծիք եք թուրքերին), ուրեմն պարտավոր ես Բաքու գնալու փոխարեն ընկնելու աշխարհով մեկ ցրված ղարաբաղցիներին հարցնես, թե ինչու են տարբեր ժամանակներում բնավեր եղել Ղարաբաղից և պատասխանը ստանալով, նոր կարող ես հարցնել, մի թե վատ էին ապրում: Կրկնում եմ Նախիջևանի դասերը ձեր համար օրինակ չեն, Սասունի, Մուշի, Ղարսի և այլն և այլն դասերն էլ քեզ համար օրինակներ չէին…

Ոչ մի պետական գործիչ, իսկ հանդիպած ոչ մի ադրբեջանցի մտքով իսկ չի անց կացնում, որ մեկ թիզ հող կարող են նվաճել իր պետությունից: Անսասան պետական, հասարակական միակարծություն կա:

Ես ինչքան երջանիկ կզգայի ինձ, որ այս հոյակապ, հիասքանչ մտածելակերպը և ապրելակերպը ունենային մեր ազգի զավակները: Բայց ինչ է ստացվում. Ա.Բլեյանը իր վախենալու մեխանիզմով շարունակում է մեզ համոզել, որ մեր հողերը տանք մեր թշնամուն: Ա.Բլեյան, որ թուրքերը այս հողերը նվաճել են 1000 թվականներից հետո, երևի պարզ է աշխարհին, և որ իրենց նվաճած հողից մի թիզ անգամ չեն տալիս, դա ևս պարզ է: Իսկ քո կարծիքով, որ մենք հայերս, որ թուրքերից շատ ու շատ առաջ, թեկուզ նվաճել ենք այդ հողերը և դարերով առ այսօր արյուն ենք թափում այդ հողը պաշտպանելու համար, տանք նրանց, որպեսզի նրանք և ձեր նմանները չզայրանան, այո, ինչպես վարվեցիք Արծվաշենի… հետ: Սխալվում ես սիրելի նախկին կոմունիստ, մենք էլ թուրքերի պես ենք մտածում, հայրենիքից ոչ մի թիզ հող թշնամուն, դեռ ավելին, պարտավոր ենք կորցրածները հետ վերցնելու:

-Սրտանց ծիծաղում էին, երբ խոսք էր բացվում Հայաստանում շատ տարածված Զանգեզուրի նկատմամբ ադրբեջանական նկրտումների մասին… Հատու էր պատասխանը` ԼՂ-ն մեր, Զանգեզուրը ձեր հողն է:

Ես չգիտեմ Ա.Բլեյան, թե դեմքի և հոգու ինչպիսի արտահայտությամբ ես ասել այս միտքը թուրք բարեկամներին, որ նրանք ժպտացել են, բայց մի շատ պարզ բան գիտեմ, որ նրանք, այո, իմանալով մեր ազգը և հանձինս ձեզ` խնդրողի հարցադրմանը պիտի անպայման ժպտային: Դե դուք համաձայն եք և ոչ միայն համաձայն եք այլ ձեր շրջապատով ձգտում եք, որ Ղարաբաղը Ադրբեջանի անքակտելի մասն է, ուրեմն թուրքերը ինչ է ձեր վրա պիտի բարկանային: Իսկ եթե դու հոգով արյամբ և պահանջկոտությամբ հարցապնդեիր, թե Ղարաբաղը մերն է, կտեսնեիր, թե ինչպես կվարվեին ձեր` “խաղաղության բանագնակցի” հետ: Կամ հարցնեիր, եթե Ղարաբաղը ձերն է այդ ինչու եք ավերում հետո նվաճում: Եվ երկրորդը նրանք շատ լավ գիտեն, որ հայերը այս տարի կզիջեն Ղարաբաղը ձմեռը միքիչ տաք լինելու համար, գալիք տարի էլ Զանգեզուրը, չէ որ նորից ձմեռ է լինելու, նորից ջեռուցում է պետք գալու… Այս տարի կռմբակոծեն, իսկ հայերը, որոնք հեռանում (քոչում) են սահմանամերձ գոտուց, այլևս այնտեղ վերադարձողը չեն: Այս փաստը նրանք լավ են հասկանում ու ժպտում: Ա.Բլեյան, “ուխտագնացություն դեպի Մեքքա”-ի փոխարեն այցելիր սահմանամերձ գոտի և քաջալերիր ազգիտ պապական հողերը և գերեզմանները չլքելու համար:

-Բայց մի փորձեք մեր ուժն ու հնարավորությունները: Դրանք հաստատ ավելինն են քան Հայաստանինը:

Ա.Բլեյան, դարձել ես Բաքվի խոսնակ և հոդվածում կարմիր գծի պես վերցրել ես հայ ժողովրդին ահաբեկելու և վախեցնելու կուրսը և ամեն պատահե անպատահե առիթով պնդում, որ նրանք ուժեղ են: Երևի չառարկեի այս միտքը, եթե այդքան շատ նրանց բերանով չպնդեիր այդ փաստը: Համաձայն եմ, որ նրանք ուժեղ են, բայց հասկացի մի ճշմարտություն, որ նրանք նվաճող են իսկ մենք պաշտպանում ենք ամենակարևորը` հայրենիքը, տունը, զավակին, կնոջը, գերեզմանները և վերջապես ազգային արժանապատվությունը, երկրի վրա մեր մշտական ապրելու տեղը և ոչ թե դառնալու ենք թափառականներ…

Խաբկանք են ձեր և նրանց կողմից Ղարաբաղցիներին տրվող խոստումները, Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմում կրկնում եմ սին երազներն են (Աշոտ Նախիջևանը…): Զայրացնեմ-չարացնեմ մեր ընթերցողին…

Աշուղ ղարիբ ինչ ես ուզում ասել այդ էժանությունների և մնացածի մասին: Ըստ ինձ դուք ոչ թե քաղաքական գործիչ եք, ինչպես հորջորջում եք ձեզ, այլ սովորական հայ առևտրական և այդ շիրման, որ գցում եք հայ ժողովրդի աչքին, ոչ թե ժողովրդին սիրելուց կամ նրա մասին մտածելուց է, այլ պարզ պատճառ ունի` առևտուրը Ադրբեջանի հարուստ-էժան շուկայից ձեզ կբերի անսահման շահույթ, քանզի հանրապետությունը քանդել թալանելուց, մաս-մաս անելուց հետո ներսում ոչին չի մնացել:

Եթե այդպիսին է ձեր նպատակը` առևտուրը և ոչ հողային պահանջը, այս և նման հանդիպումներից հետո թուրքերը կհամաձայնվեն ձեզ հետ առևտրային բացահայտ պայմանագիր կնքել, իհարկե բացառության կարգով: Ինչու եմ ասում բացահայտ, քանզի ձեզ նման առևտրականներն են հիմա հաճույքով թուրքերի հետ կատարում բազում առևտրային գործարքներ (գերիների առք ու վաճառք, դիակավաճառություն, բենզինի, մրգերի, բանջարեղենի և այլն, և այլն):

Ինչպես ասում են Ա.Բլեյանը լինելով բաքվի խոսնակ, հիացած լինելով Ադրբեջանի մի շարք ղեկավարների վարմունքից և ընդունելությունից և հատկապես նրանց պետական մտածելակերպից ու Ղարաբաղի խնդիրը ուղիղ դնելու նրանց պահանջից շարունակում է մեզ դաս տալ:

Եվ ահա, թուրք Ֆիրուդին Ջալիլովը. “Ձեր պատմության ուսումնասիրությունից մի հայտնագործություն արեցի: Հայ մտավորականները պարբերաբար իրենց ժողովրդին քաշում են ահավոր խաղի մեջ, հետո իրենք քաշվում են մի կողմ…”:

Այս միտքը գրելով, Ա.Բլեյանը ամբողջությամբ համաձայնվում է հեղինակի հետ և ընդհանրապես ամբողջ հոդվածում թուրքերի կողմից առաջ քաշված մտքերի հետ:

Ա.Բլեյան, եթե համաձայն ես, որ մտավորականությունը ժողովրդին քաշել է ահավոր խաղի մեջ, դուք և հանրապետության նախագահը իր ամբողջ կազմով ինչու չեք հեռանում, չէ որ դուք և այդ կազմը նույնպես ժամանակին ձևավորված և ոչինչի չհասած միջին մակարդակի մտավորական եք և ժողովրդին տանում եք կործանում…

Մտքի շարունակությունը`
-…Իսկ իրենց հանցագործ գրքերը մնում և ծառայում են որպես դասագիրք սերունդներին: Երբ եք հրապարակավ այրելու Զ.Բալայանի ու նրա նմանների գրածները… դա ձեզ է պետք:

Այդ միտքը Ա.Բլեյանը զետեզել է մեծ հաճույքով, չգիտեմ ինչ հարաբերությունների մեջ է Զ.Բալայանի ու նրա նմանների հետ (ինձ թող ներեն Զ.Բալայանը ու նրա նմանները):

Ա.Բլեյան իսկ դուք հարցրեցիք նրանց, նրանք արդյոք տեղյակ են իրենց մտավորական Զ.Բունյաթովի, Կարիմովի, Ալիևի, Մամեդովի, Կապանովայի և այլնի և այլնի պատմության կեղծման մասին: Որ նրանք կեղծելով պատմությունը իրենց քոչվոր ցեղին են վերագրում անգամ հայակական խաչքարերը կամ եկեղեցիները, նրանք այրում են այդ դասագրքերը, թե գիշեր ու ցերեկ սերտում և ուժի զոռով գրավում ուրիշին պատկանողը: Ինձ թվում է խայտառակությունից փրկվելու համար հարկավոր է առաջին հերթին այրել ձեր և ձեր նմանների գործերը:

Գրիր տեսնենք ինչ հարցեր ես առաջ քաշել և ինչ պատասխաններ ստացել: Թե չե “դուք մտավորական ու քաղաքական գործիչ, պիտի հայ-ադրբեջանական հարաբերություների այնպիսի հիմքեր գցեք, որ ոչ մի երրորդ պետություն ու թյուրիմացություն չկարողանա միջամտել ու խառնել…” Այս յուղով թուրք գեներալը յուղել է ձեզ, իսկ դուք մի ամբողջ ազգ եք ապակողմնորոշում:

-Ինչու ենք մենք ապրելու տրամաբանությանը դեմ գնում:

Գեղեցիկ եք հարցնում, ինչպես ինչու եք դուք դեմ գնում: Ա.Բլեյան, հենց թուրքերի լեզվով քեզ հասկացնեմ: Նրանք անգամ մի թիզ հող չեն տա, ուրեմն թուրքերը ապրում են տրամաբանությամբ և շատ լավ են հասկանում, որ լավ ապրելու հիմքերի հիմքը հողն է հողը: Բլեյան Աշոտ և նման մտածողներ, մենք էլ հայերս նույնպես պետք է հասկա նանք, որ հողը, որը հատկապես մեզ է պատկանում դարերով, ոչ ոքի չպետք է զիջենք, քանի որ հողը հայրենիք է, մայր հայրենիք և նրա ընդերքը բերրի է մոր արգանդի պես:

Մի խորհուրդ ևս քեզ Ա.Բլեյան: Դու կեցվածքով հարմարվող ես (կոմունիստ, ՀՀՇ-ական) կատարում ես ուրիշի պատվերները, ուրեմն կատարիր իմ պատվերը ևս` շատ ու շատ կարդա Րաֆֆի, Գարեգին Նժդեհ, Ա.Մանուկյան, Դրո, Ք.Միքայելյան, Ռուբեն, Թումանյան, Ջիվանի և այլն:

Ներողամիտ կլինես անպարկեշտ բառերի համար, եթե չսիրես ցավ չես զգա: Ափսոսում եմ, որ նույն հողն ու ջուրը քեզ պես “ազգային գործիչ” է տվել:

Զգուշացնում եմ, ոչ մի կուսակցության չեմ պատկանում և ոչ մի կուսակցության անդամ չեմ եղել, անգամ ԽՄԿԿ-ի:

Հ.Գ. Ա.Բլեյան, ափսոս, որ գրությունս գրվեց հայ ժողովրդի համար ողբերգական մի օր` կտրոնով հացը երևի ձեր վերջին փառապանծ քաղաքականության արդյունքն է: Այս հոդվածը, որ մեզ նահանջի և խայտառակության ճանապարհ է ցույց տալիս պետք է հանդիսանա խթանիչ մեզ միավորելու և ազգովի պայքարելու մեր ձեռք բերածը պաշտպանելու համար:

15.11.1992թ.

Օտարամոլություն

Sat, 14 Oct 2006 14:08:10 GMT

Ըստ իմ դիտարկումների հայ ժոզովուրդը միշտ իր ճակատագիրը կամ իր հետագա լինել- չլինելու հարցը չափազանց շատ է կապել դրսի ուժերի, այսինքն այլ պետությունների և ժողովուրդների հետ: Կյանքում որքան շատ եմ շփվել հայ մտավորականի կամ առհասարակ հայ ներկայացուցչի հետ, նրանց առաջին արտահայտությունը միշտ եղել է. տեսար, կամ լսեցիր, կամ կարդացիր այսինչ արտասահմանյան քաղաքական գործիչը կամ այնինչ արտասահմանյան խոշոր կամ միջակ որևէ բնագավառում անճանաչ մտավորականը "հայանպաստ" կամ հայ ժողովրդին շոյող խոսք է ասել:

Ուշադիր լսելուց հետո միշտ հարցրել եմ. "Հետո ի՜նչ, դրանից ի՞նչ օգուտ, եթե դրա տակ դեռևս բացահայտված չեն հետագա վնասները մեր ժողովրդի համար": Եվ միշտ ստացել եմ նույն պատասխանը. "Ա՛յ մարդ, բա դա եղավ: Չէ որ դա մենք չենք ասում, դա ասում է ուրիշ մի երկրի ներկայացուցիչը": Որպեսզի միտքս հասկանալի լինի, խոսքը համարյա թե միշտ գնում է ցեղասպանության մասին, այն բացարձակ եղելիության մասին, ինչին տեղյակ և մեղավոր են եղել աշխարհի բոլոր ուժեղ պետությունները: Մեղավոր են այն հարցում, որ լռել կամ էլ օգնել են Թուրքիային: Իսկ այսօր իմ հայրենակիցները, կոնֆետ տեսած երեխայի պես, ուրախանում են, որ այդ նույն պետության որևէ գործիչ կամ քաղաքացի շոյում է մեր զգացմունքները... Երևի թե պարզ է, որ ես երբեք չեմ ուրախացել օտարների թե ջերմ խոսքերից, ինչպես նաև չեմ տխրում թշնամու հայհոյանքներից, այլ ստեղծել եմ իմ սեփական կարծիքը, որը հիմնված է սթափ տեսնելու և վերլուծելու վրա: Մեզ չպետք է խանգարի ոչ գովեստը և ոչ էլ հայհոյանքը: Մենք պարտավոր ենք մեր հարցերը ինքներս լուծելու, որից հետո աշխարհի ասելիքները կփոխվեն: Հիմա էլ հեռուստատեսությամբ և թերթերով լայն քննակման առարկա է դարձել Ց.Պասկալևայի հարցազրույցը: Այս ի՞նչ աղմուկ է: Ինձ համար անհասկանալի է, թե ինչու հայ ժողովուրդը իր անկախ պետությունով հանդերձ ոչ մի անգամ այսպես խորը և այսպես փաստացի չի անդրադառնում իր Արցախյան ազգային ազատագրական պայքարի պատմությանը, նրա անհատ մասնակիցներին, ինչպես այս բուլղարուհին: Ճիշտն ասաց, հակառակ իմ համոզմունքներին, ես սկեսել էի հարգել այդ աղջկան զուտ այն բանի համար, որ նա մեզ, հայերիս, դաս է տալիս մեր պատմությունը իր բոլոր ճշմարտություններով: Եվ ահա իմանում եմ, որ հայ հասարակության որոշ ներկայացուցիչներ, չկարողանալով կատարել այն, ինչ անում է այդ աղջիկը, նախանձելով նրան, սկսել են մուր քսել նրա երեսին (Հ.Գասպարյան, Ա.Բարխուդարյան և այն):

Եվ այսօր, երբ հայ ժողովրդի համար նորից հասունանում է մի նոր Ավարայրի կամ Սարդարապատի հեռանկար, եկեք մարդ մնանք և չնեղացնենք մեր հյուրին, և նրան ու նրա նմաններին դիմելու փոխարեն, դիմենք ինքներս մեզ և միայն մեզ, որպեսզի մեր ազգային հարցերը ինքներս լուծենք:

01.11.1997թ

Տմարդների տեռորիզմ

Mon, 09 Oct 2006 11:18:06 GMT

Ըստ երևույթին, տեռորը կամ տեռորիզմը ծնվել է մարդկության հետ և նրա հետ անցել մարդկության զանգացման բոլոր փուլերը, սկսած Աբելի սպանումից առ այսօր…

Իհարկե, մարդկությունը միշտ էլ վերլուծել է տեռորի առաջացման և նրա վերացման պատճառա հետևանքային կապը և առ այսօր չի կարողանում հասկանալ կամ ճանապարհ չի գտնում այն կասեցնելու և վերացնելու համար:

Տեռորիստներն իրենց գործունեությունները արդարացնում են տարբեր պատճառաբանություններով, ասենք. ազգային ազատագրական շարծման հետ են կապում, կամ իրենց անելանելի վիճակից դուրս գալու, կամ փող աշխատելու ճանապարհ են համարում և այլն, և այլն:

Իհարկե տեռորիստական գործունեությունների քննադատումը և նրան դեմ լինելը ցանկացած բանական մարդու առաջնային խնդրին է: 2004 թ. սեպտեմբերի 1 Հ.Օսեթական քաղաք Բեսլանում կատարված տեռորին երևի թե ոչ մի անուն չկարողանանք կպցնել, քանի որ այդ տմարդիները ձեռք բարձրացրեցին անմիջապես երեխաների վրա /իհարկե, մինչ այդ էլ տեռորիստական ակտերի ժամանակ զոհվել են երեխաներ, սակայն այդ ակտերը անմիջապես կապված չեն եղել երեխաների հետ/, այս անածական կենդանիները կորցրել են ոչ միայն մարդկային դեմքերը, այլ այն բոլոր հատկանիշները, որոնք կան մարդու մեջ: Նրանց մարդ անվանելու համար ոչ մի հիմք չկա:

Համայն մարդկությունը այս անանուն վայրակությունից հետո պարտավոր է միանալ, միասնակամ պայքար կազամակերպել այդ չարիքի դեմ: Եթե բոլորս ցանկանանք, որ այդ անմարդկային չարիքը վերանա, առավել ևս համոզված եմ, որ բարի կամքի տերերը անպայման և անհապաղ կհաղթեն այդ չարիքը: Եթե նրանք կորցրել են իրենց մարդկային կերպարը և համարձակվում են ձեռք բարձրացնել երեխաների վրա, ապա նրանց չկա ո՛չ ներում, ո՛չ իրավական պատիժ և ո՛չ էլ Աստծո պատիժ: Նրանք ենթակա են ոչնչացման և միայն ոչնչացման, ինչպես նաև նրանց օժանդակողները: Անկախ նրանից, թե նրանք որտեղ են` Չեչնյայում, Պաղեստինում, Աֆղանստանում, Իրաքում, Ֆիլիպիններում, Կոլումբիայում…մի խոսքով, որ երկրում կամ որ տարածքում էլ որ լինեն:

01.09.2004թ